( *?* ) 



land niet doorgegraven te worden. Maar om tot het Am- 

 sterdamsche peil terug te keeren, dat tot een beginpunt van 

 telling bij hoogteopgaven 'geworden is, niet alleen in . ons 

 land, maar ook in het buitenland tot in Posen toe en 

 welligt verder. 



Het A. P. is dus door de merken van Zeedijks-hoogte 

 op hét laatst der 17 dö eeuw goed aangewezen geworden, 

 zoo voldoende, zoude ik haast zeggen, dat het leggen der 

 steenen, op de hoogte .zelf van het peil, behalve bij de 

 Amstelsluis, bijna overtollig kan genoemd worden; en in- 

 derdaad is er door het leggen dier steenen eerder ee3e 

 kleine onzekerheid ontstaan, dan dat de zekerheid zoude 

 toegenomen zijn, zoo als wij zien zullen. 



Uit het bovenstaande kan afgeleid worden, daj de hoogte 

 van het water afgelezen werd aan houten peilschalen, die 

 in de nabijheid van de merken van Zeedijks-hoogte gesteld 

 waren. Eene geregelde opteekening der waterstanden ge- 

 schiedde echter elders, althans sedert het begin van het 

 jaar 1700, want van dat tijdpunt af dagteekenen de waar- 

 nemingen aan het Stads-wal er kantoor, en waarschijnlijk zal 

 men reeds terstond bij de bouwing er van op: , f palen, voor 

 „de Nieuwe Markt," het doel gehad hebben, of de voorkeur 

 gegeven hebben, om de waterstanden daar ook te peilen, 

 eerder dan telkens naar een der sluizen te loopen. Dit 

 gebeurde eerst dan, wanneer wegens hooge vloeden de sluis 

 aan den Schreijers- toren moest gesloten blijven, en men aan 

 het waterkantoor den stand van het buitenwater niet konde 

 waarnemen; dan begaf zich de persoon, die ambtshalve met 

 de opteekening belast was, naar het Zeeregt bij de Nieu- 

 we Brug om het onderzoek daar voort te zetten. Deze 

 uitzondering kwam echter zelden voor, zoodat de aanteeke- 

 ningen van de waterstanden te Amsterdam, van 1700 tot 

 1861 toe, gerekend moeten worden volgens de peilschaal 

 van het voormalige waterkantoor, op de plaats waar nu 



