( 314 ) 



deel nemen, bedekke men ze, bij 't fixeren van een voor- 

 werp, afwisselend, door 't voorschuiven der hand. Welk 

 oog men bedekke, het onbedekt geblevene moet zonder be- 

 weging blijven fixeren, en was het bedekte achter de hand 

 afgeweken, dan moet het, bij 't wegnemen der hand, ter» 

 stond weer zijne vorige plaats innemen. Mogt het resul- 

 taat van dit onderzoek nog twijfel overlaten, dan schuive 

 men een zwak prismatisch glas met den hoek naar bin- 

 nen voor het eene oog, Waardoor, in geval van binoculair 

 zien, dubbelbedden ontstaan, die door eene duidelijk merk- 

 bare draaijing naar binnen worden overwonnen. 



Bij verschil in refractie kan men verste en digtste punt 

 van ieder oog afzonderlijk bepalen. Is de gezigtsscherpte 

 op beide voldoende, zoo vindt men de accommodatiebreed- 

 ten ook doorgaans gelijk. Zijn deze nu grooter dan 't 

 verschil in refractie, dan vallen ze gedeeltelijk op elkander : 

 het digtste punt van 't minst brekend oog ligt naderbij dan 

 't verste van 't meest brekend oog. Maar toch zou men 

 zich zeer bedriegen, wanneer men meende, dat bij 't bino- 

 culair zien, de afstand, waarvoor wordt geaccommodeerd, 

 gelijk kon worden. Buffon *) was van die meening, maar 

 wij moeten ze een dwaling noemen. Zelfs een klein ver- 

 schil in refractie kan door de accommodatie, zoo ze op 

 beide oogen gelijke breedte heeft, niet vereffend worden, 

 zoo onafscheidelijk is de inspanning der accommodatie van 

 't eene oog aan die van 't andere verbonden. Gemakke- 

 lijk kan men zich hiervan vergewissen. Wie gelijke oogen 

 heeft, houde slechts een zwak negatief of positief glas voor 

 't eene oog, zie naar eenig voorwerp en sluite dan afwis- 

 selend 't eene en 't andere oog. Proeven van dien aard 

 zijn inderdaad belangrijk. Men ontwaart vooreerst, dat 



*) Sur la cause du Strabisme ou des yeux louches, ia Mémoires de 

 V Académie. 1743. 



