(318 .) 



oog begonnen, naar buiten af te wijken en is nu bij 't bi- 

 noculaire zien uitgesloten ; maar hij gaat voort, het te ge- 

 bruiken, wanneer hij zeer kleine voorwerpen wil onderschei- 

 den. Op deze wijze blijft een afgeweken myopisch oog 

 het zekerst voor ainblyopie bewaard, terwijl daarentegen 

 het naar binnen afgewekene over het grootste deel van zijn 

 gezigtsveld amblyopisch wordt. Dat men op middelen moet 

 bedacht zijn, om het daarvoor te behoeden, behoeft naau- 

 welijks gezegd. 



3°. Het eene oog kan bij de waarneming geheel uitge- 

 sloten blijven. Hierbij zijn twee soorten van gevallen te 

 onderscheiden: zoodanige, waarbij een ziekelijke toestand 

 van 't oog (b.v. losscheiding van 't netvlies) is ontstaan 

 en tot het uitsluiten met afwijking heeft aanleiding gege- 

 ven, en zoodanige, waarbij de afwijking onder de spier- 

 spanning primair was en de gezigtsstoornis het gevolg 

 is van niet-gebruik. Over de eerste kunnen wij zwijgen. 

 Wat de laatste aangaat, moeten wij onderscheiden tusschen 

 de afwijking naar bmnen en die naar buiten. Bij de af- 

 wijking naar buiten wordt het gezigtsveld vergroot en strekt 

 zich verder over voorwerpen uit, die door het andere oog 

 niet gezien worden. Bij de afwijking naar binnen wordt het 

 gezigtsveld verkleind, en dat van het afgewekene oog valt 

 meer over het andere. Hiermede staat het in verband, dat 

 men van den indruk op het afgewekene psychisch abstra- 

 heert, en amblyopie van 't gemeenschappelijk deel van 't 

 gezigtsveld is daarvan het gevolg. Bij de afwijking naar 

 buiten is slechts een klein deel van 't gezigtsveld ge- 

 meenschappelijk, en bovendien wordt de abstractie min- 

 der gevorderd, omdat het doorgaans sterk myopische oog 

 zeer diffuse beelden ontvangt. Daarom blijft hier 't gezigts- 

 vermogen doorgaans vrij voldoende voortbestaan, al wordt 

 het oog ook niet gebruikt. 



Over de verkregene verschillen in refractie kunnen wij 



