( 324 ) 



weken en het behoort dan tot eene andere categorie, name- 

 lijk tot die gevallen, waarin: 



Het binoculair e zien ontbreekt. Vooral onder deze rubriek 

 vallen de merkwaardige voorbeelden, waarin een gebrek in 

 refractie door den patiënt voor totale onbruikbaarheid wordt 

 gehouden. 



In 't algemeen is bij afwijking van 't eene oog de op- 

 tische behandeling, bij verschil in refractie, veel gemakke- 

 lijker dan bij 't gemeenschappelijk zien. Hier houdt men 

 't beste oog voor 't «gewone gebruik, en onderhoudt het 

 andere door regelmatige oefening, bij afsluiting van het 

 beste. In zeldzame gevallen, bij afwijking naar buiten, 

 wordt het ééne oog gebruikt, om op afstand, het andere 

 om in de nabijheid te zien. Die taak moeten ze blijven 

 vervullen, en men ondersteunt beide daarbij, onafhankelijk 

 van elkander, naar de algemeene regelen, zoover het noo- 

 dig is. Dit is dus nog eenvoudiger. Eindelijk, meestal bij 

 afwijking naar binnen, en niet zelden ook bij afwijking 

 naar buiten,. 'is het eene oog geheel buiten gebruik; mis- 

 schien was het oorspronkelijk reeds minder scherp ziende, 

 en nu is het' in hoogen graad arnblyopisch. Fixeert het bij 

 sluiting van 't andere, niet meer met de gele vlek, dan is er 

 niets meer van te hopen. Oefening is dan ook zonder vrucht. 



De vraag, wanneer het geraden is, bij afwijking tenoto- 

 mie te veirigten, kan hier niet in het breede worden onder- 

 zocht. Ik mag daartoe verwijzen op de bekende verhande- 

 ling van von graefe. Een paar opmerkingen evenwel mo- 

 gen hier plaats vinden. Als resultaat van mijn onderzoek, 

 heb ik aangenomen, dat verschil van refractie nooit stra- 

 bisme voortbrengt, maar alleen, om de mindere waarde van 

 ; t bmoculaire zien, het ontstaan daarvan niet belet. Bij ge- 

 volg, is er uit' het verschil in refractie ook nooit eene 

 contra-indicatie te putten tegen tenotomie. Alléén moet 

 men er op bedacht zijn, dat het binoculaire zien geene 



