( 411 ) 



zijn voortgevloeid uit een onderzoek, waarbij de waar- 

 nemingen, onlangs hieromtrent bekend gemaakt, wer- 

 den getoetst aan de mechanische theorie der elec- 

 trolyse. 



Spreker toont aan, dat uit de waarnemingen van lin- 

 dig (pogg. Ann. 1864, 9 e Lief)., die de electroraotorische 

 kracht eener Daniellsche cel bij verschillende temperaturen 

 bepaalde, moet worden afgeleid, dat de verbindings warmte 

 van de bestanddeeleu van zwavelzuur zinkoxyde en zwa- 

 velzuur koperoxyde afneemt bij temperatuursverhooging ; voor 

 laatstgemeld zout aanzienlijk meer dan voor het eer- 

 ste. Hieruit volgt, dat de waruitecapaciteit van een aequi- 

 valent dier scheikundige stoffen grooter moet zijn dan de 

 som der warmtecapaciteiten van een sequivalent harer be- 

 standdeelen en dat het tusschen beide grootheden waarge- 

 nomen verschil — door vele natuurkundigen aan onver- 

 mijdelijke onjuistheden der waarneming toegeschreven — 

 zijn grond heeft in de vermindering der scheikundige af- 

 finiteit bij klimmende temperatuur. De ju ste bepaling van 

 dit verschil kan alzoo eene niet onbelangrijke bijdrage zijn 

 tot de kennis van scheikundige werkingen. 



Spreker toont wijders aan, dat dezelfde oorzaak, die de 

 electromotorische kracht eener Daniellsche cel doet klim- 

 men bij temperatuursverhooging, een stroom moet doen 

 ontstaan in een keten enkel uit twee oplossingen — de 

 eene van zwavelzuur zinkoxyde, de andere van zwavelzuur 

 koperoxyde — bestaande, indien eene der aanrakingsplaat- 

 sen van beide vloeistoffen wordt verwarmd. 



De stroom moet dan aan de verwarmde grenslagen van 

 de zinkoplossing naar de koperoplossing gaan. Dit is in- 

 derdaad ook waargenomen door wild (pogg. Ann. C1II. 

 353) en de rigting des strooms, door dezen natuurkundige 



