( 27 ) 



dik-wollig; vijf bladen, met hunnen korten steel 2 voet lang. 

 -1 — 2 ^ duim breed ; blaadjes zeer talrijk, smal-lijnvormig, bij- 

 kans in horizontale rigting ingehecht, &-— IJ- duim lang, van 

 boven convex, van onderen concaaf en bleek van kleur; steel 

 en rhachis wollig en platgedrukt-vierzijdig. 



Onder den naam van Zamia cycadifolia zond de Heer vkk- 

 schaffelt aan den Hortus der Utrechtsen^ Hoogeschool den 

 zeldzamen E. caffer; de bladen met den steel (die { — f voet 

 lengte heeft) ongeveer 2 voet lang ; blaadjes 50 — 56 aan weers- 

 zijden, de middelste 3 duim lang, 8 lijnen breed, overigens 

 in alle opzigten zoo als zij vroeger beschreven zijn. 



Van Macrozamia Pauli Guilielmi zond de Heer van iioutte 

 mij bladen van drie voet lengte, met 170 blaadjes aan weers- 

 zijden, en eene afbeelding van eenen mannelijken bloeij enden 

 kegel deelden de Heeren iiaage & schmidt te Erfurt (in welk 

 beroemde etablissement deze soort als E. villosits uit Australië 

 ingevoerd, in October 1868 bloeide) mij welwillend mede. — 

 Van den Heer van hoütïe ontving ik ook nog bladen van de 

 M. tenuifolia Hort. Kew. die mij omtrent de vereeniging met 

 M. Pauli Guilielmi eenigzins doen twijfelen. 



Zamia. — Ceratozamia. 



Het geslacht Zamia, zoo als het thans omschreven is, vormt 

 eene zeer natuurlijke groep, vooral nadat brongniart Cerato- 

 zamia daarvan heeft afgescheiden. Ik moet echter ter zake van 

 de kenmerken, van de androphylla afgeleid, de vroegere op- 

 merking herhalen, dat zij in geene soort volkomen schildvor- 

 mig zijn, maar steeds in meerdere of mindere mate naar den 

 wigvorm overhellen, zoodat eene vaste grens tusschen steel en 

 schild niet bestaat. De uitersten in deze wijziging gaan van 

 de eene tot de andere soort in elkander over. Hierop niet be- 

 dacht, had ik vroeger gemeend, naar deze verschillen het ge- 

 slacht Zamia in sectiën te kunnen verdeelen en de toen no^ 

 zoo geïsoleerde Z. calocoma als de type van eene sectie, Micro- 

 cycas, voorgesteld. Het onderzoek van meerdere soorten over- 

 tuigde mij echter weldra van de onhoudbaarheid die]' classificatie. 

 Bij Z. brongniariii en Z. Toeppigiana, die overigens van de ffe- 



