( r>2 ) 



niets andiers leeren dan de betrekking der dichtheden van kwik 

 bij ft en T°. Door daaruit de uitzetting tusschen 0° en T° 

 af te leiden, dringt men aan alle waarnemingen als het ware 

 een gegeven op, dat zij niet bevatten, en daar men bij allen 

 eene gelijke waarde aan de uitzetting tusschen 0° en ft toe- 

 kent, zal de onderlinge overeenstemming der onderscheidene 

 waarnemingen grooter schijnen dan zij is. Deze opmerking 

 heeft te meer gewicht, omdat de herleiding van ft tot, 0° op 

 de geheele kwikkolom CD moet worden toegepast. Bij de waar- 

 nemingen der drie eerste seriën bedroeg de temperatuur ft on- 

 geveer 18° tot 19°, dat is het *-$ van het grootste en hst \- 

 van het kleinste temperatuurverschil der beide kwikzuilen. Aan 

 alle waargenoraene uitzettingen werd dus bij de berekening een 

 voor allen gelijk bedrag toegevoegd, dat het j\ tot * der ge- 

 heele uitzetting uitmaakte De invloed daarvan moet zich in- 

 zonderheid in de uitkomst der proeven bij lage temperatuur 

 doen gevoelen, die voornamelijk de waarde van den coëfficiënt x 

 van den eersten term cler formule van regnault bepalen. Het 

 gevolg moet zijn, dat wanneer men eenmaal voor de uitzetting 

 bij lage temperatuur eene onjuiste waarde heeft ingevoerd, het 

 moeilijk wordt, de einduitkomst daarvan te bevrijden. 



Men kan deze onnauwkeurigheid vermijden, indien men zorg 

 draagt, uit de proeven niet meer af te leiden, dan zij werke- 



1 -j- öt 

 lijk geven kunnen, te weten de verhouding ^ !_ * (> . 



Men vindt uit de formule (d) : 

 1 + <h H f 



1 + ^ tt , 7 ,, 7» i l -r e° 



H — ik— &'-+&") 



1 + *t 



In den noemer van het tweede lid komt nu nog wel de 



1 -f- <*9 

 onbekende v aarde y ~— — * voor, dat is : de dichtheid der kwik- 



kolom k — h' — ti' moet van de temperatuur t tot ft herleid 

 worden, doch wegens het geringe verschil van f en ft, hetwelk 

 slechts zelden meer dan 8° bedraagt, en de kleine waarde van 



