(68 ) 



hoogte van den kwikmenisk bedraagt. Nu schijnt mij de inrich- 

 ting der proeven van deze serie meer waarborgen voor eene 

 nauwkeurige bepaling dezer hoogte op te leveren, dan die van 

 de andere seriën. Bij de proeven dezer laatste werden namelijk 

 de kwikzuilen aan haar benedeneinde in evenwicht gehouden 

 door samengeperste lucht. Daar deze onophoudelijk aan veran- 

 dering van spankracht blootstaat, moesten hieruit voortdurende 

 verplaatsingen van de menisken voortvloeijen, die voor eene 

 nauwkeurige bepaling van hunnen stand op een gegeven oogen- 

 blik niet anders dan nadeelig konden zijn. 



Zooals wij hebben opgemerkt, zijn vooral bij lagere tempera- 

 turen cle uitzettingen van het kwikzilver volgens de formule 

 van Eegnault te klein. Men vindt in de tabel, waarmede 

 Eegnault zijne verhandeling besluit, de uitzetting bij 100° 



Ö 10o = 0,018153. 

 Volgens de door mij verkregen uitkomst is 

 d 100 = 0,018241. 



Het getal, hetwelk vóór de onderzoekingen van Eegnault 

 als de uitkomst der proeven van Dulong en Petiï werd aan- 

 genomen, is : 



Ö 100 = 0,018018. 



Het verschil tusschen de uitkomsten van Dulong en Petit 

 en die van Eegnault moet alzoo met J van zijn bedrag wor- 

 den verhoogd. Bij de bepaling der uitzetting van gassen heb- 

 ben Eegnault en Magnus de uitzetting der glazen reservoirs, 

 waarin zij besloten waren, berekend door het verschil te nemen 

 van de ware uitzetting van kwik tusschen 0° en 100° en de 

 waargenomene schijnbare uitzetting van kwik in de gebezigde 

 reservoirs. Yoor de ware uitzetting van kwik tusschen 0° en 

 100° bezigden zij de waarde, door Dulong en Petit gevonden, 

 te weten: 0,018018, welke blijkt 0,000223 te klein te zijn. 

 De berekende uitzetting van het glas, en daarmede die van 

 lucht is mitsdien eveneens te klein en het bedrag 0,3665 voor 

 de uitzetting van lucht tusschen 0° en 1 00° verkregen, behoort 

 te worden verhoogd tot 0,366 7. 



