( n) 



verkrijgen, door aan te nemen, dat de kromme lijn die de 

 schijnbare uitzetting bij verschillende temperaturen voorstelt, ge- 

 lijkvormig is met die der ware uitzetting. Ik heb dus aan- 

 vankelijk aangenomen, dat voor de schijnbare uitzetting evenals 

 voor de ware (*) de formule gold : 



waarin cc' de coëfficiënt der schijnbare uitzetting bij verwarming 

 van t tot t -f- d t voorstelt. 



De waarde van cc' werd uit de gegevens van elke proef bere- 

 kend. Bleek cc' met de temperatuur niet merkbaar te veran- 

 deren, dan kon de onderstelde wet als juist worden aange- 

 nomen. Werd echter, gelijk inderdaad bij alle reeksen van 

 waarnemingen het geval was, voor «' eene met de temperatuur 

 regelmatig toenemende of afnemende waarde gevonden, dan werd 

 beproefd of aan de verschillende voor cc' verkregene waarden 

 kon voldaan worden, door te stellen: 



a' == a + b.t 



Hiertoe werd het verschil van de waarden van cc bij 100° 

 en bij eene hoogere temperatuur t gedeeld door t — 100. 

 Viel nu in de dus verkregene waarde voor b eene geregelde 

 opklimming of afdaling met de temperatuur op te merken, dan 

 werd de formule: 



a' = a + bi -\- c t 1 



te baat genomen en werden voor de coëfficiënten a, b en c de 

 waarden gezocht, die het best aan de waarneming voldeden. 



In de vorige verhandeling is opgemerkt, dat de wet van de 

 ware uitzetting van kwik bij verschillende temperaturen van 

 den luchtthermometer, tusschen 0° en 280°, niet is overeen 

 te brengen met de uitzettingen bij hoogere temperaturen, en 

 liet bleef onbeslist of dit aan eene snelle toeneming van de 

 uitzetting van het kwik of aan de onzekerheid van de tempe- 

 ratuursbepaling met den luchtthermometer op zoo hoog gelegene 

 punten der schaal was toe te schrijven. Het was te verwach- 



(*) Zie de verhandeling: //Over de ware uitzetting van kwikzilver volgens de 

 naarnemingen van Regnauvt." 



