( 85 ) 



nemingen, op bladz. 216 — 224, wanneer zij boven 100° verwarmd 

 worden, achter te gaan bij den luchtthermometer. Bij hoogere 

 temperaturen neemt het verschil af, en eindelijk, op een zeker 

 punt der schaal, verandert het van teeken. Dit punt is gelegen 

 voor thermometer n° 5 : 

 volgens de waarnemingen der eerste Serie tusschen 229° en 277, 



// // // // derde // // 241° en 277. 



Voor thermometer n° 6 : 



tusschen 234° en 392°, bij 252° werd intusschen reeds een 

 positief verschil van 0°,ü3 waargenomen. 

 Voor thermometer n° 7 : 



tusschen 182° en 236°, de thermometer %° 10 wijst volgens de 

 waarnemingen steeds hooger dan de luchtthermometer. Het 

 verschil van deze uitkomst met die van onze formule moet 

 worden toegeschreven aan de zeer belangrijke fout welke de 

 uitzetting bij 9 9°, 47 vertoont. 



De thermometer n . 11 wijst volgens de waarnemingen van 

 Regjvault aanvankelijk lager, doch reeds bij 174° hooger dan 

 de luchtthermometer. 



Het blijkt dus, dat de waarde van den coëfficiënt van den 

 derden term nog met voldoende zekerheid kan bepaald worden 

 om rekenschap te geven van de verandering van teeken, welke 

 het verschil T — t boven 100° bij de thermometers ondergaat. 

 Voor de thermometers n° 5, 6 en 7 kan zelfs het punt der 

 schaal, waar dit geschiedt, met vrij groote scherpte worden aan- 

 duid. Dit nu is met de formulen van Eegnault geenszins 

 het geval. 



In de formule (d), welke Eegnault aannam voor de schijn- 

 bare uitzetting van kwik in gewoon glas, is de tweede term 

 positief en ontbreekt de derde. Zij kan dus geen rekenschap 

 geven van de verandering van teeken, die het verschil T — t 

 bij de thermometers van glas boven 100° ondergaat. 



Onderzoeken wij thans, in hoeverre onze formulen den gang 

 der thermometers tusschen 0° en 100° kunnen bepalen. Eene 

 vergelijking met de regtstreeksche proeven is hier te meer noo- 

 dig, omdat de formulen slechts uit proeven bij temperaturen 

 boven 100° zijn afgeleid. 



