( :l<)7 ) 



heirl van liet mineraal kan geacht worden bewezen te zijn. 

 Een naauwkeurig onderzoek heeft ons nog beter de verklaring 

 van genoemde onregelmatigheden leeren kennen. 



Zooals bekend is, vinden wij bij alle triklinoëdrische veldspa- 

 ten eene zeer sterke neiging tot lamellaire tweelingvorming. In 

 enkele gevallen heeft men echter ook eene lamellaire vergroei ji nu 

 van ongelijk zamengestelde en ook ongelijk gëkristallizeerde 

 veldspaten waargenomen, waarbij de enkele lamellen zoo gróol 

 waren, dat men ze mechanisch van elkander scheiden en w {'zon- 

 derlijk onderzoeken konde. 



Zoo heeft men bijv. in den zoogenoemden Perthiet eene 

 lamellaire vergroeijing van kali- en natronveldspaat, van den 

 monoklinoëdrischen Orthoklaas met den triklinoëdrischen Albiet. 

 Het mikroskopisch onderzoek der gesteenten heeft ons geleerd, 

 dat in de meeste gevallen de porfierachtig inliggende veldspaten 

 door eene regelmatige vergroeijing van kleinste kristallen ge- 

 vormd zijn, waarvan wij een verschil in zamenstelling wel niet 

 direkt kunnen aantoonen, maar toch, in verband met de straks 

 genoemde feiten, als zeer waarschijnlijk kunnen achten. Deze 

 mikrolithische vergroeijing van verschillende soorten verklaart 

 ons in elk geval het eenvoudigst, de bovengenoemde onregel- 

 matigheden. 



Of wij daarbij alleen de eindleden der reeks, met de zuur- 

 stofverhoudingen 1: 8: 12 en 1: 3: 4 als standvastige ver- 

 bindingen beschouwen mogen, of wel dat er nog het een of 

 ander iusschenlid werkelijk voorhanden is, en welke verhouding 

 daaraan toekomt, moet voorloopig onbeslist blijven. De Labra- 

 dor, met eene verhouding van 1 : 3 : 6 heeft in elk geval meer 

 regt van bestaan als afzonderlijke species, dan de Oligoklaas. 



Niet alleen bij de veldspaten, ook bij Augiet en Hoornblende 

 laat zich zeer dikwijls eene mikrolithische vergroeijing van on- 

 gelijksoortige bestanddeelen aantoonen. 



Over het algemeen echter spelen mikroskopische kristallen, 

 mikrolithen, die hoogst onvolkomen begrensde vormen vertoonen. 

 en een afzonderlijk scheikundig onderzoek wegens hunne klein- 

 heid niet toelaten, in de kristallijne gesteenten eene zeer be- 

 langrijke rol. Deze kleinste naaldjes mogen wij niet direkt 

 met hoogontwikkelde in spleten en holten onder de gunstigste 



