( 260 ) 



behoort, die een zwak lichtterugkaatsend vermogen heeft, of wel 

 zelf lichtend is. Maar de stralen in die lichtkroon, wier veran- 

 derlijkheid nn weder op nieuw bevestigd wordt, zijn noodwen- 

 dig een optisch verschijnsel. Zij ontstaan mijns inziens door 

 de oneffenheden op de oppervlakte der maan; strijkt het zon- 

 licht ergens aan den maansrand langs een dal, dan zal er van 

 ons standpunt een straal waargenomen worden, mits er tusschen 

 de maan en ons deeltjes zweven die het zonlicht kunnen terug- 

 kaatsen, of als halfdoorschijnende lichaampjes kunnen doorlaten. 

 Aan diffractie behoeft hier nog niet eens gedacht te worden. 



Om die deeltjes in den dampkring te zoeken, zooals gould 

 doet, gaat mijns inziens niet aan, daar de lichtkroon en de stra- 

 len ook gene zijn bij eklipsen, waarvan de schaduwkegel tot 

 zelfs eene breedte van 36 duitsche mijlen had. De deeltjes van 

 den dampkring, die wij op zijde der verduisterde zon zien, zijn 

 geheel binnen den schaduwkegel gelegen. 



Zij moeten blijkbaar ver buiten den dampkring, tusschen de 

 maan en de aarde, gezocht worden, en ik geloof dat zij gerust 

 voor identiek gehouden mogen worden met die deeltjes, die in 

 den ether zweven, en onder andere omstandighedeu zodiakaal- 

 licht teweegbrengen. 



Dat het zodiakaallicht, of liever de stofdeeltjes die het ver- 

 oorzaken, tot de loopbaan der aarde reiken, is voor de meeste 

 maanden van het jaar aan geen' twijfel onderworpen, daar de 

 top van het zodiakaallicht meestal veel verder dan 90° van de 

 zon verwijderd is. Slechts in Maart en April laat zich het zo- 

 diakaallicht zoo ver niet vervolgen. (Schmidt, Bas Zodiacal- 

 licht, Braunschweig, 1856). Maar alsdan maakt, aan die deelt- 

 jes die aan den top van het zodiakaallicht gelegen zijn, de zon- 

 nestraal met de lijn die naar de aarde gaat, een' hoek van 

 90% en de omstandigheden zijn dan niet gunstig voor kleine 

 en ijl verspreide deeltjes, om veel zonlicht in de richting der 

 aarde terug te kaatsen. Het is dus waarschijnlijk dat die deelt- 

 jes zich ook in Maart en April wel verder van de zon zouden 

 vertoonen, als de verlichting sterker was. Bij eene totale zon- 

 eklips is die hoek, voor een deeltje dat 30' van den maansrand 

 gezien wordt, 179J°, voor de deeltjes vlak bij den maansrand 

 179 1°, en het is een erkend feit, dat onder die omstandighe- 



