( 321 ) 



//Diese Methode 11 aldus vangt mohr (t. a. p. S. 291) zijne 

 beoordeeling aan, * hat sich mir als vollkommen unbrauchbar 

 // herausgestellt, denn es entsteht immer gegen das Ende ein 

 n trübmachender Niederschlag von Kupferrhodanür, der jede 

 // weitere Unterscheidung unmöglich macht. Wenn man trotz 

 // des Niederschlags mit unterschwefligsaurem Natron vollkom- 

 //men die Earbe fortnimmt, und noch einige Tropfen Kupferlö- 

 // sung zusetzt, so vermehrt sich der Niederschlag bedeutend 

 //und es tritt wieder die rothe Farbe des Eisenrhodanids auf. 

 //Es hangt also die Menge des zuzusetzenden Hyposulfits von 

 // der Menge des zugesetzten Kupfervitriols ab. 11 



Wat door mohr in den aangehaalden eersten volzin wordt be- 

 weerd, is niet geheel juist. Wanneer men bij het toevoegen van 

 kalium-rhodanied en van koperzout zekere grenzen overschrijdt, 

 dan ontstaat inderdaad altijd een neerslag ; maar wanneer de hoe- 

 veelheid van een der beide bovengenoemde reactieven slechts 

 zeer klein is, blijft de vloeistof helder en verliest zij, bij het 

 toevloeien van natrium-hyposulfiet allengs hare kleur, totdat zij 

 ten laatste geheel is opgebleekt. In mijne oorspronkelijke ver- 

 handeling schreef ik voor, om aan de zure ijzer-oplossing één 

 of twee druppels van eene tamelijk sterke kopervitriool-oplos- 

 sing en 2 — 5 C.C. kalium-rhodanied-oplossing van 1 pCt. toe te 

 voegen. Op die wijze heb ik vroeger een aantal proeven ver- 

 richt, waarvan de uitkomsten weinig te wenschen overlieten *). 



Later heb ik gevonden, dat het beter was, wat meer koper- 

 zout en daarentegen veel minder kalium-rhodanied te bezigen. 

 Daar het welgelukken van de proef van de hoeveelheden der 

 toegevoegde reactieven afhankelijk is, acht ik het niet overbo- 

 dig daaromtrent in nadere bijzonderheden te treden. Ik voeg bij 

 de ijzer-oplossing, onverschillig of zij meer of min geconcentreerd 

 is, 3 C.C. van eene oplossing van kopervitriool van 1 pCt., voorts 



*) Ik veroorloof mij, als tegenhanger van de door mohr gegevene kritiek hier 

 aan te halen eene verhandeling van carl balling (Oesterreieh. Zeitschr. f. Berg - 

 und Hüllenwesen, 1869. N°. 19. Dingler's P. J. 192. S 410; fresenius, Ztit- 

 schrift für analytische Chemie. IX. S. 99), waarin deze zijne tevredenheid over 

 de door mij geaevene methode betuigt, en verklaart geene grootere fouten dan van 

 0.3 pCt. te hebben gemaakt. 



