( 91 ) 



magneet het week ijzer nog een oogenblik terughoudt: immers 

 geopend wordt eerst de hoofdstroom op het oogenblik, dat de 

 stift b het kwikzilver verlaat, hetgeen samenvalt met het op 

 den cilinder geschreven dalende lijntje. Vrij juist beantwoordt 

 de opening aan het onderste gedeelte van 't lijntje, wijl het 

 kwikzilver zich met de opgeheven stift b eenigszins boven het 

 niveau betreft. 



Zoo geschieden sluiting en opening van den hoofdstroom tel- 

 kens op gelijke wijze, en de momenten worden met meer dan 

 voldoende nauwkeurigheid geregistreerd, zonder dat de hoofd- 

 stroom zelf daartoe den arbeid te verrichten heeft: in 0.0104 

 sekunde legt de veer de neergaande stroom-sluitende, in 0.0092 

 de stroomopenende beweging af. 



Wanneer twee constante stroomen op de zenuw moeten wer- 

 ken, wordt de polariseerende, op welks wijze van sluiting het 

 weinig aankomt, eenvoudig met de hand gesloten en voor den 

 irriteerenden het hier beschreven mechanisme gebruikt. Worden 

 naast den polariseerenden stroom een of meer inductie-slagen 

 verlangd, dan worden de momenten van deze door het gewone 

 stroombrekende veertje op den cylinder geregistreerd. 



De gebruikte elementen zijn de gewone van grove. Van 

 hunne constantie heb ik mij overtuigd. De stroomsterkte wordt 

 door het aantal cellen, en voorts door het inbrengen van het 

 rheochord geregeld: hoe minder draad van het rheochord, als 

 nevensluiting gebezigd, des te zwakker de stroom. 



De zenuw ligt op niet polariseerbare electroden, in den regel 

 in een vochtige ruimte. Waar andere electroden gebruikt zijn, 

 geschiedde het tot vergelijking en is daarvan uitdrukkelijk mel- 

 ding gemaakt. Die electroden en de vochtige ruimte verdienen 

 hier, als van bijzondere constructie, een korte beschrijving, met 

 afbeelding. In den regel gebruikte ik alleen onpolariseerbare, 

 waarvan op Plaat I, fig. 1, een paar in natuurlijke grootte is 

 afgebeeld. Zij bestaan uit een kleine glazen buis, met dikken 

 wand, aan het ondereinde smal toeloopend, omgebogen en hier 

 op den hollen kant door uitveilen met een ovaal gat voorzien, 

 dat dus in de holte van het buisje voert: dit ondereinde heeft 

 daardoor den vorm van een klompje. Door de wijde opening 

 van het boveneinde laat men een stukje fijn geslibde klei val- 



