( 99 ) 



IV. EFFECTEN BIJ VERSCHIL IN RICHTING EN STERKTE VAN DEN 

 STROOM, AANGETOOND IN EENIGE REGELMATIGE PROEVEN. 



Wij hebben een bijzonder groot aantal proeven verricht. Om 

 tot zekere uitkomsten te geraken, was dit een eerste voorwaarde. 

 Op zich zelf is het onderwerp van grooten omvang. Het gold niet 

 slechts het vaststellen der effecten van den constanten stroom, 

 van verschillende intensiteit, bij sluiting en opening, opstijgend 

 en neerdalend, ook de invloed dier stroomen op de prikkelbaar- 

 heid, de verschijnselen gedurende de sluiting en die na lange 

 sluiting, en talrijke vragen, die zich gaandeweg bij het onder- 

 zoek zouden opdoen, moesten worden onderzocht. Maar bo- 

 vendien zijn uit enkele proeven geen stellige uitkomsten af te 

 leiden. Vooreerst is het een nadeel, dat men, tijdens de proef 

 over het effect meestal niet kan oordeelen. In plaats van naar 

 gelang der uitkomsten den gang der proeven te wijzigen en 

 hierdoor sneller tot het doel te naderen, moet men zich in 

 't algemeen aan te voren vastgestelde reeksen houden. Op 

 geheele bladen zijn lange rijen van proeven met zwakke stroo- 

 men bij versche zenuwen geregistreerd, waarvan bij het uit- 

 meten bleek, dat het effect — was. Een nog grooter bezwaar 

 bestaat daarin, dat de hoeveelheid van vertraging mede beheerscht 

 wordt door de phase der hartscontractie, waarop de prikkel in- 

 valt, een omstandigheid, die men niet in zijn macht heeft. Is 

 dus de plaats en de wijze van contact der zenuw met de electro- 

 den ook volkomen onveranderd gebleven, zoo zullen reeds daarom 

 de effecten van twee op elkander volgende omgangen, bij gelijke 

 irritatie, verschillen. Men moet dus iedere proef dikwijls herha- 

 len en gemiddelden nemen van de uitkomsten. Verder ligt een 

 groote moeielijkheid in de verandering van prikkelbaarheid, die 

 de zenuw allengskens ondergaat. Om die te ontgaan, zou men 

 de omgangen op hetzelfde blad snel op elkander willen doen 

 volgen. Maar ook hierin zijn ons grenzen gesteld — én door de 

 vermoeienis der zenuw én door het in elkander loopen der effecten 

 Tusschen die klippen moet men trachten door te zeilen. De 

 moeielijkheid zou geringer zijn, wanneer het niet om verge- 

 lijkende effecten, bij allerlei wijze van irritatie, te doen was, 



7* 



