( '04 ) 



den omgang van grootste effect van ieder der drie stroomsterk- 

 teti. Zij geeft ook al aanstonds een blik op de relatieve wer- 

 king van S en O, bij neerdalende en bij opstijgende richting, 

 de eerste met lijnen, de laatste gestippeld voorgesteld. Deze 

 verlengingen hebben betrekking tot de vijftallen. Voor die der 

 afzonderlijke perioden geeft Plaat III een overzicht. Zij bevat 

 de van 6 omgangen van Blad 1 ontworpen krommen : van 

 N°. I en 2 voor 1 Grove, van N°. 8 en 7 voor 2 Grove, 

 van N°. 13 en 11 voor 4 Grove. Zoo is van iedere stroom- 

 sterkte een omgang in neerdalende en een in opstijgende rich- 

 ting genomen, en iedere omgang heeft zijne sluiting en opening: 

 de openingen rechts behooren tot dezelfde omgangen als de slui- 

 tingen links, en alleen, om de lengten der krommen niet on- 

 noodig te vermeerderen, zijn de perioden in het midden wegge- 

 laten, met doortelling evenwel op het nummer der openingsabscis. 

 De gezamenlijke duur der weggelatene perioden blijkt ook uit 

 het cijfer, vóór de openingsabscisse geplaatst, dat in trillingen 

 van 15 in de sekunde het tijdsverloop sedert de sluiting (den 

 aanvang der sluitingsabscisse) vermeldt. Volkomen, zooals uit den 

 duur der vijftallen bleek, was het vertragend effect der sluiting 

 hier nog niet geweken; op de krommen zou het evenwel niet 

 meer zijn te zien geweest. Verklaring behoeft de plaat overigens 

 wel niet. 



Het hoofdresultaat nu is in overeenstemming met de wetten 

 van pflüger. S J, en 0|, zoo leert zijne theorie, kannen stij- 

 gende blijven, omdat zij hare golven uitzenden van de onderste 

 electrode, alwaar bij S j, de katelectrotonus ontstaat, bij O | 

 de anelectrotonus verdwijnt. Daarentegen kunnen de golven van 

 S | en O l , uitgaande van de bovenste electrode, door de on- 

 derste worden verzwakt; die verzwakking stijgt sneller dan de 

 prikkeling, en bij 4 grove gaat, ondanks de sterke prikkeling, 

 nog slechts een zwakke golf door. Bij nog sterker stroomen zou 

 ze wellicht geheel zijn uitgedoofd. 



Voorts blijkt, dat S j > O | , constant bij alle stroomsterk- 

 ten. Beide zenden hare golven uit van dezelfde plaats, van de 

 onderste electrode. Bij gevolg wordt ook hier bevestigd, dat het 

 ontstaan van katelectrotonus een sterker werking in de zenuw 

 voortplant, dan het verdwijnen van anelectrotonus. 



