( 129 ) 



einde der reeksen bij gelijke prikkels afnemende effecten, spoe- 

 diger te worden uitgeput. Hieraan is het ook wel toe te schrij- 

 ven, dat in de tweede reeks de effecten geringer zijn dan in 

 de eerste, — niet aan de bevochtiging met de zoutsolutie, die 

 wel zonder invloed bleef. 



Op Blad VI werden de effecten geregistreerd van irritatie 

 der beide zenuwen te gelijk, zoover mogelijk van het doorsnee- 

 vlak niet minder dan 5 uren na het doorsnijden, met stroomen 

 van verschillende intensiteit, maar allen betrekkelijk zwak. Het 

 overzicht geeft onderstaande tabel : 



1 Cel Grove met 



2 X 5 m. Rheochord. 



waarnemingen. gem. 



2 X 10 m. Rheochord, 



gem. 



X 20 m. Rh. 



gem. 



o 



f s 



o 



4.5, 2.9, 2.1, 1.2 

 4 , 1.3, 4.1, 4.5 

 3 , 3.9, J.4, 1.1 

 1.1, 1.5, 0.9, 2.4 



2.68 

 3.48 

 2.35 

 1.48 



4 2,4.5 

 1.4,2.2 

 2.1,3.6 

 0.9, 1.3 



4.35 

 1.8 

 2.85 

 1.1 



3.6, 3.2 



1.2, 1.6 



2.3, 2 

 1.8,1 



3.4 

 1.4 

 2.15 

 1.4 



De effecten zijn hier bij zwakke prikkeling, ook wanneer wij 

 in aanmerking nemen, dat beide zenuwen geprikkeld werden, 

 bijzonder groot te noemen. Blijkbaar verkeerde dus de geprik- 

 kelde plaats, zoover mogelijk van de doorsnede verwijderd, nog 

 in een toestand van verhoogde prikkelbaarheid, terwijl, zooals 

 uit de proeven van Blad TV en V gebleken is, nabij de door* 

 snede, de gevoeligheid reeds sterk was afgenomen. Met die 

 groote gevoeligheid moet het in verband staan (immers van 

 vermoeienis door de prikkels blijkt weinig of niets), dat S l 

 en O t zelfs niet tot 1 Grove, met 2X20 Eheochord, met 

 de stroomsterkte stijgende blijven. Dat de effecten van O \ en 

 S f bij stijgende stroomsterkte afnemen, kan mede aan den 

 weerstand bij de 'onderste electrode worden toegeschreven. 



VERSL. EN MEDED. AFD. NATUTJRK.. 2de REEKS. DEEL V. 



