( 177 ) 



der magneetstaven een weinig kleiner, de daling bij eenen af- 

 stand een weinig grooter dan de juisten afstand waarop de 

 magnetische aantrekking gelijk is aan de drukking dei peer 

 op den ring H, zonder het aanwezen der staaf M. 



Het gemiddelde der beide afstanden zal, bij goede waarne- 

 mingen, die gemakkelijk herhaald kunnen worden, onbeduidend 

 van dien juisten afstand verschillen. 



De gevraagde drukking der peer op den ring H zal dus 

 eene functie zijn van het gemiddelde der waargenomen afstanden 

 bij het begin van de rijzing en het begin van de daling der peer. 



Dat de staaf M langs eene verdeelde schaal kan bewogen 

 worden, die eene vaste stelling met betrekking tot de ringen 

 11 en G heeft, is ligt op te merken, gelijk alles wat tot eene 

 inrigting dienen kan om het hier ontwikkelde denkbeeld te ver- 

 wezenlijken, met weinig moeite verzonnen wordt. 



Het eenige wat nog noodig is, is om voor eiken afstand 

 van de middelpunten M en m der beide magneetstaven, de 

 magnetische aantrekkingskracht in milligrammen uit te druk- 

 ken, en het is duidelijk dat dit niet anders kan gevonden wor- 

 den dan door voorafgaande proefnemingen met elk paar mag- 

 neten in het bijzonder. 



De functie hoe de aantrekkende kracht der magneten van 

 haren afstand afhangt, is met voldoende naauwkeurigheid ligt 

 te vinden. 



Zijn L en l de halve afstanden der Noord- en Zuidpolen der 

 magneetstaven ieder afzonderlijk ; x de afstand der middelpunten, 

 dan wordt de verlangde magnetische aantrekking voldoende naauw- 

 keurig uitgedrukt door de formule : 



\(x-L-iy ^ (x+L+iy (x-i+iy (x+L-i)*\ 



i ioz* + n Li 



= 24J 1 +T X • _ + e tc 

 f o ar ) .x 4. 



waarin A een standvastig getal is, evenredig aan het product 

 der magnetische intensiteiten van beide magneetstaven Men kan 



12* 



