( 200 ) 



staande de kritiek zich nooit tegen haar heeft verklaard. Toch 

 levert zij nauwkeurige resultaten : het komt er slechts op aan 

 eene goede keus te doen van het zout hetgeen men ter neutra- 

 lisatie gebruikt; na hetgeen pag. 194 is medegedeeld, meen ik 

 hiervoor carbonas natricus te moeten aanbevelen. 



Men verdunt de oplossing sterk, voegt vervolgens carbonas 

 natricus toe, tot ze neutraal reageert, en brengt haar vervolgens 

 aan het koken ; het grootste deel van het ijzer zal zich dan als 

 hydras ferricus afzetten en slechts sporen zullen door het ge- 

 vormde zoutzuur in oplossing worden gehouden. Door nu de 

 vloeistof opnieuw met carbonas natricus te verzadigen, zal al het 

 ijzer worden afgescheiden. 



IIT. 



Na gevonden te hebben, dat oplossingen van ijzerchloride in 

 water, bij verhooging van temperatuur, min of meer volkomen 

 gesplitst worden in oplosbaar ijzeroxyde van graham en vrij zout- 

 zuur, dat gedeeltelijk uit de vloeistof ontwijkt, kwam het mij 

 wenschelijk voor quantitatief de hoeveelheid oplosbaar ijzeroxyde, 

 ten opzichte van het onontlede ijzerchloride te bepalen. Die 

 hoeveelheid hangt af van drie factoren : 



1°. de concentratie der oplossing. 



2°. de temperatuur. 



3 e . de tijd gedurende welke de temperatuur op de oplossing 

 heeft ingewerkt. 



De invloed van elk dier factoren is ons reeds uit de hier- 

 voor medegedeelde onderzoekingen bekend : 



1". toenemende concentratie verhoogt de ontledingstemperatuur. 



•1°. toenemende temperatuur verhoogt de hoeveelheid oplos- 

 baar ijzeroxyde. 



."5°. langere inwerking eener constante temperatuur verhoogt 

 insgelijks de hoeveelheid oplosbaar ijzeroxyde *). 



*) Dit bleek o. 



p. c, die eerst bij verwarming tot 54° en 36° beginnen ontleed te worden, bij 

 eene langere blootstelling aan de gewone temperatuur, insgelijks ontleed worden. 



