( 222 ) 



De bekende wiskundige riemann ging bij zijne electrodyna- 

 mische onderzoekingen van de onderstelling uit dat de werking 

 tusschen twee stroomeleinenten uit krachten verklaard moet 

 worden, wier potentiaal zich op analoge wijze als het licht met 

 constante snelheid in de ruimte voorplant. Carl neumann heeft 

 in 1868 dit denkbeeld verder uitgewerkt. 



Tusschen twee electrische massa's m en m' worden potentialen 

 voortgeplant; door beide massa's wordt eene potentiaal uitge- 

 zonden en ontvangen ; de uitgezonden potentiaal plant zich zon- 

 der wijziging in grootte van de eene massa met groote snelheid 

 naar de andere voort, en wel volgens den veranderlijken voer- 

 straal, die de plaats der massa's elk oogenblik verbindt. — 

 Wij hebben dan hier een hooger begrip dan dat van kracht en 

 waarschijnlijk aan een zich voortplantenden spanningstoestand te 

 denken, die eene verandering in de beweging der electrische 

 massa's, zoowel wat grootte als rigting betreft, ten gevolge heeft. 



De door m aan m gezonden potentiaal wordt door den af- 

 stand r der beide massa's op den tijd t, het oogenblik van uit- 

 zending bepaald, door mm , qp (r) voorgesteld en de emissie-po- 

 tentiaal genoemd. — Op een later tijdstip t + A t komt die 

 potentiaal onveranderd in m; deze laatste massa ontvangt dus 

 op den tijd t eene door m' vroeger uitgezondene potentiaal, die 

 door den afstand r — A r op het tijdstip van uitzending t — A t 

 bepaald wordt en evenzoo door mm t qj(r — A r ) wordt voorge- 

 steld; zij is de receptie- potentiaal voor het tijdstip t. 



Deze laatste nu kan worden voorgesteld onder den vorm 



waarin 



dW' 



. . . (21«) 



r =™ m 'f+(ïF)v 



. . . . (2li) 



W = mm' v + 1 . . . . 



. . . . (21c) 



*^> X> $ functiën zijnde, die slechts van r afhangen en uit qp 

 zijn afgeleid. 



