( 257 ) 



groepen van h oogeren en lageren rang, waarvan eene nu eens 

 meer dan weer minder uitvoerige beschrijving gegeven is, 1295 

 bedraagt. Van de geslachten zijn omstreeks 6200 met namen 

 vermeld, en van de meesten ook enkele der hoofdkenmerken 

 genoemd. Het geheele getal der bekende geslachten is echter 

 nog veel grooter *). Wat de soorten aanbelangt, zoo was ik 

 wel genoodzaakt deze meerendeels geheel met stilzwijgen voor- 

 bij te gaan en heb daarvan alleen gewag gemaakt, wanneer en- 

 kele bijzonderheden der levenswijze of de geographische versprei- 

 ding eene opzettelijke vermelding vorderden. 



De bestaande getallen leveren niet alleen een sprekend bewijs 

 van de verbazende veelvormigheid der dierlijke wezens, maar 

 zijn tevens wel geschikt om te doen zien, hoe uitgebreid de 

 hedendaagsche zoologische kennis is. Het kwam mij niet ge- 

 heel onbelangrijk voor, daarmede de getallen der gelijkna- 

 mige groepen te vergelijken, die voorkomen in de tweede, in 

 1849 — 1855 verschenen uitgave van het Handboek der dier- 

 kunde van ons overleden medelid j. vax der hoeven, alsmede 

 in het bekende werk van G. cuvier, Le regne animal distri- 

 bue' d'après son organisation, dat in 181? verscheen en waarin 

 voor het eerst de juiste grondslagen gelegd zijn, waarop de 

 zooiogen nog heden ten dage voortbouwen, al heeft dnn ook 

 de uitbreiding onzer kennis in den loop der sedert verstreken 

 halve eeuw er toe geleid om eenige noodzakelijke wijzigingen 

 in zijn stelsel te maken, waardoor zulk eene vergelijking 

 eenigzins bemoeijelijkt wordt. Hierbij voegt zich nog een 

 ander en inderdaad belangrijker bezwaar. De woorden // klasse 

 orde, familie, geslacht' 1 drukken geen bepaalde begrippen uit. 

 waarvan de beteekenis voor allen en altijd dezelfde is Integen- 

 deel de geschiedenis der wetenschap leert: dat die begrippen 

 zich met den toenemenden omvang der kennis van de dier- 

 lijke vormen zeer gewijzigd hebben. Vele der geslachten van 



*) Reeds dikwijls is geklaagd over de bij velen heerschende zucht om nieuwe 

 geslachten en ondergeslachten te vormen, die dan elk natuurlijk weder een eigen 

 naam ontvangen. Vooral de entomologen munten daarin uit. Wanneer men b.v. 

 ziet dat j. thomson in zijn Systema Cerambycidnrum deze familie in niet min- 

 der dan 1095 geslachten splitst, dan mag men wel vragen of zulk eene versnippe- 

 ring niet veeleer na- dan voordeelig voor de eigenlijke wetenschap is. 



17* 



