(348 ) 



Op de grens tusschen de schors en den bast nam ik een 

 nu eens ijleren, dan eens dichteren kring van saphuizen waar, 

 zooals gewoonlijk met eene bruine, op hars gelijkende stof ge- 

 vuld, en in tangentiale richting meer dan in radiale ontwikkeld. 

 Ik vond voor de langste, in tangentiale richting zich uitstrek- 

 kende as gemiddeld 8 / 100 millim. en voor de kortste, loodrecht 

 daarop staande, 6 /, 00 millim. Vergelijkt men deze wijdte met 

 die der in de rondte der sapbuizen gelegen parenchymcellen, 

 welker kleinste, in radiale richting zich uitstrekkende as niet 

 meer dan 3 /, 00 — 4 / !0 o millini. bedraagt, dan is het licht te 

 begrijpen, dat de sapbuizen, ook al zijn ze ledig, van de schors - 

 parenchymcelien, zelfs als het zetmeel daaruit is weggewasschen, 

 op eene horizontale doorsnede gemakkelijk onderscheiden kun- 

 nen worden. Cellen (thyllen) trof ik in de sapbuizen niet aan. 



Binnen den kring van sapbuizen strekten zich de mergstralen 

 en het bastparenchym met de daarin weggedoken bastvezels uit. 

 De cellen der eersten waren niet zoo sterk in tangentiale rich- 

 ting uitgerekt als die der schors, maar wel, evenals deze, bruin 

 van wand en met zetmeel gevuld. De meest naar buiten ge- 

 keerde bastvezels waren dunner (~/ioo millim.) dan de daarop 

 volgende; het sterkst in de breedte ontwikkeld evenwel waren 

 de allerbinnenste, wier langste, in radiale richting zich uitstrek- 

 kende as dikwerf '/ 10 millim., tegen 8 / 100 millim. voor de 

 kortste, bedroeg. Eenige kleur nam ik aan die bastvezels hoe- 

 genaamd niet waar ; wel echter waren vele van de binnenste 

 nog van een betrekkelijk dunnen wand voorzien en dus in het 

 bezit van eene zeer goed waarneembare holte. Tusschen de 

 bastvezels, en tot de baststralen behoorend, vond ik een polye- 

 drisch parenchym, aan dat der mergstralen gelijk, maar kleiner 

 van cellen. Andere elementen, zonder zetmeel, en van een 

 eenigszins gewijzigd voorkomen, mogen, tusschen de samenstel- 

 lende deelen der baststralen verspreid, tot de zeefvaten behoord 

 hebben. 



De bastvezels waren voor het grootste gedeelte van elkander 

 gescheiden ; maar voor een ander gedeelte ook weder ten ge- 

 tale van 2, 3 of meer in radiale reeksen verbonden. Over 

 het geheel, waren zij echter, tusschen de primaire mergstralen, 

 onregelmatig verspreid, zoodat men, bij eene kleine vergrooting, 



