( 35J ) 



kristalcellen voor. De bastparenchymcellen waren weder kleiner 

 clan die der mergstralen. Secundaire mergstralen waren bij de 

 ordelooze verspreiding der bastvezels niet waar te nemen. 



De bastvezels nu, zonder kleur hoegenaamd, waren naar bui- 

 ten meer afzonderlijk gezeten, naar binnen echter tot grootere of 

 kleinere groepen vereenigd. Niet alleen in radiale, ook in tangen- 

 tiale richting had hier de aaneensluiting dier vezels plaats gehad, 

 zoodat het volstrekt niet zeldzaam was, bundels van zes bastvezels 

 te vinden, waarvan er drie in de dwarste naast elkander lagen. 

 De dunste bastvezels, die ik mat, hadden gemiddeld eene langste 

 (horizontale) as van */ , millim. en eene kortste van 3 / , mil- 

 lim. ; de dikste eene langste as van ' /, millim. en eene kortste van 

 8 / l0ö millim.; waarbij echter valt op te merken, dat de ge- 

 middelde grootte van het grootst getal vezels die van hetzelfde 

 getal bij G. Calisaya en G. Hasskarliana aanzienlijk overtrof, 

 zoodat dan ook een blik door het vergrootglas op eene door- 

 schijnende doorsnede voldoende was om de overtuiging te geven, 

 dat de bast van G. Pahndiana zich door een grooter getal dikke 

 bastvezels van de beide andere soorten onderscheidt. Vooral bij 

 de aanwending van zeer matige vergrootingen, b. v. van 30 maal, 

 was eene groepeering in cirkels der meest naar binnen gelegen 

 bastvezels en -bundels nu en dan waar te nemen. Evenals bij 

 de koningskina, waren ook hier de binnenste en grootste bastve- 

 zels veelal van eene wijde holte voorzien, en namen allen met 

 zwavelzuur eene fraai-roode kleur aan. 



Eene vergelijking van mijne waarnemingen met die vanruoE- 

 BUS (Vierteïja/irsschrift für praktische P/tarmacie, 1867, Heft I) 

 doet zien, dat zij daarmede in meest alle opzi$J|Jen overeenstem- 

 men, waarom ik dan ook het oordeel van dien geleerde, dat de 

 bouw van den bast van C. Pahudiana het meest tot dien van 

 den bast van C. pubescens overhelt, gaarne onderschrijf. — De 

 verschillen tusschen onze uitkomsten zijn de volgende: 



Phgebus zag geen lederkurk aan de oppervlakte der pijpen ; 

 ik wel. 



Phoebus houdt de bruine dwarsstreepjes in de primaire schors 

 voor plaatsen waar eene kurkvorming is aangevangen, terwijl ik 

 aldaar geene ware lederkurkcellen kon ontdekken. 



Phoebus nam geene mergstralen waar, ik wel. 



