( 352 ) 



Deze verschillen kunnen echter, althans wat het eerste en het 

 laatste punt betreft, zeer goed verklaard worden uit het verschil 

 in ouderdom tusschen de door ons onderzochte basten, zooals 

 daaruit blijken kan, dat de dikte der bastpijpen van phoebus 

 slechts */ 8 millim., die der mijne l*/ 2 — & millim. bedroeg. 



Uit het vorenstaande blijkt dus, dat ik de uitkomst van 

 mijn onderzoek van den Pahudiana-bast wel aldus mocht for- 

 muleeren, dat hij werkelijk zulk een bouw doet zien^ als phoe- 

 bus en howabd hem hebben toegekend. 



Ad. 3 um . De bast van C. HassJcarliana bestond, evenals die 

 der beide vorige soorten, ook weder uit pijpen, welker grootste 

 dikte 4 mill. bedroeg. Het microscopisch onderzoek, tot hiertoe 

 door niemand in 't werk gesteld, leerde, dat aan de oppervlakte 

 dier pijpen eene aanzienlijke laag lederkurk was afgezet aan de 

 vroeger voor de koningskina beschrevene gelijk, en dat daarop 

 eene schors volgde, p. m. 15 — 20 cellen dik. Deze cellen 

 vond ik zeer sterk in tangen tiale richting uitgerekt, bruinachtig 

 van wand, en met zetmeel gevuld. Bij dunnere basten werd 

 hier en daar eene kristalcel waargenomen, maar steen- en sap- 

 cellen ontbraken. Bij dikkere daarentegen vond ik talrijke 

 steencellen, hier en daar ook eene sapcel en talrijke kristalcellen. 



Een kring van zeer duidelijke, fraaie, vrij dicht bij elkander 

 gezetene en gemiddeld '/ 10 m il^ m - wijde sapèuizev, scheidde 

 de schors van den bast, welke laatste een zeer duidelijk ge- 

 straalden bouw deed bemerken, en het grootste gedeelte eener 

 horizontale doorsnede innam. Het bastparenchym en de merg- 

 stralen vond ik bruin, doch de bastvezels ook weder ongekleurd. 



De laatsten waren, op dezelfde doorsnede, zeer ongelijk van 

 dikte. Dunnere en dikkere (van l / l0 millim. langste middellijn) 

 kwamen overal onder elkander gemengd voor. Aan de cambium- 

 zijde der doorsnede werden bij dunne pijpen niets dan verspreide, 

 bij dikkere zijdelings tot groepen vereenigde vezels waarge- 

 nomen; meer naar buiten echter kwamen, tusschen verspreide 

 vezels, radiale reeksen van 3 — 9 stuks, en hier en daar ook 

 bundels van 4, 5 of meer vezels voor, waarvan er 2 of 3 in 

 de breedte naast elkander lagen. Over het geheel genomen, 

 d. i. wanneer eene horizontale doorschijnende doorsnede door 

 het vergrootglas gezien werd, was het niet twijfelachtig, dat 



