( 368 ) 



tegen woordigen toestand hebben voorbereid. Enkele groote na- 

 men, als die van eenen galilei, keppler, huygens, newton, 

 linnaeus, buffon, lavoisier, cuvier, e. a. zijn wel is waar 

 met te duidelijke letteren in de geschiedenis der wetenschap 

 geschreven, dan dat zij immer zouden kannen worden over het 

 hoofd gezien, maar die van hunne talrijke mede-arbeiders, die 

 hoewel zij zich niet zoo op den voorgrond bewogen, toch een 

 werkzaam aandeel hebben genomen aan den vooruitgang der 

 wetenschap, loopen gevaar van vergeten, ja eerlang geheel uit- 

 gewischt te worden. Niet het minst zijn het de namen on- 

 zer Nederlandsche geleerden, wien dit gevaar dreigt. Van me- 

 nigeen is de arbeid buiten 'slands geheel onbekend gebleven. 

 In de nieuwere geschriften, ook in de hand- en leerboeken, 

 die meerendeels geheel of gedeeltelijk van vreemden oorsprong 

 of althans naar vreemd model bewerkt zijn, vindt men, ook 

 dan wanneer de schrijver niet verzuimd heeft minstens een 

 lijstje te geven van duitsche, fransche en engelsche dii minores, 

 den Nederlander, die voor het minst gelijk regt had daaron- 

 der eene plaats in te nemen, met stilzwijgen voorbijgegaan. 



Het zij mij vergund het gezegde met een voorbeeld te sta- 

 ven, en daardoor tevens een zij het ook te laat regt te laten 

 wedervaren aan een verdienstelijk landgenoot, van wien men 

 zeggen kan dat hij in menigerlei opzigt zijnen tijd vooruit is 

 geweest. Ik bedoel J. e. doornik, die in het begin dezer eeuw 

 te Amsterdam *) als Medicinae doctor de geneeskundige prac- 

 tijk uitoefende en een groot vriend van den dichter helmers 

 was, aan wien hij ook een bundel zijner verhandelingen heeft 

 opgedragen, namelijk dien welken hij uitgaf, toen hij gereed stond 

 in 1816 het vaderland te verlaten, om naar Java te vertrekken. 



*) Omtrent de levensgeschiedenis van doornik is mij slechts zeer weinig be- 

 kend. Dat hij, minstens tot in 1808, zijn verblijf te Amsterdam hield, blijkt uit 

 den titel van zijn in dit jaar verschenen geschrift over den oorspronkelijken 

 mensch. Mijn ambtgenoot de Hoogleeraar h. c. van hall deelt mij echter mede, 

 dat hij in het bezit is van eene eigenhandige verklaring van jacob elisa door- 

 nik, Medicinae doctor te Apeldoorn, met betrekking tot eene zaak van zijuen va- 

 der, Mr. m. c. van hall, afgegeven te Apeldoorn 26 Februarij 1813. Indien dit, 

 gelijk uit hoofde van de overeenkomst der voornamen voor meer dan waarschijn- 

 lijk mag gehouden worden, dezelfde persoon is, dan had hij derhalve toen Amster- 

 dam verlaten en zich te Apeldoorn gevestigd. De voorrede zijner Wijsgeerig-Na- 

 twurkundige Verhandelingen is gedateerd; Velp bij Apeldoorn, Junij 1816. 



