( 373 ) 



aangenomen eenheid van oorsprong van het mensen elijk geslacht 

 de meervoudigheid van zijn oorsprong werd gesteld, die later 

 zoo vele voorstanders heeft gevonden, en die dan ook inder- 

 daad, zoolang men den ouderdom van het menschelijk geslacht 

 op eenige weinige duizende jaren stelde, alleen verdedigbaar was. 



Vervolgens treedt hij in eene uitvoerige vergelijking van het 

 maaksel van het skelet des negers met dat van den europeaan 

 en knoopt daaraan eenige punten uit de anatomie der apen, 

 vooral van den orang oetan, om te doen zien dat eenige 

 bijzonderheden, waardoor zich de neger van den beschaafden 

 bewoner van Europa onderscheidt, bij den orang oetan, ofschoon 

 naar overdreven maatstaf, worden terug gevonden. Zijn daaruit 

 afgeleid besluit drukt hij (p. 163) op de volgende wijze uit: 



// ]k aarzel daarom niet, om te stellen, dat de oorspronglij ke 

 //mensch, tot de familie van den ourang outang behoort, in 

 //zoo verre de laatste hem als diermensch zoo gelijkvormig is, 

 // schoon ik tevens erken, dat, al konde den ourang outang, uit 

 //kracht van zijn herssengestel, tot eene veel hogere ontwikke- 

 // ling gebragt worden, dan tot hiertoe door de bloote mede- 

 // werking der natuur geschied is, de mensch, door daadzaken, 

 //bewezen heeft, dat hij, als mensch, zig niet alleen boven alle 

 //dieren verheft, maar zelfs, als zoodanig, tot de classike orde 

 //der dieren niet behoort. 11 



Tk voer deze woorden aan om te doen zien dat het geens- 

 zins in doornik's bedoeling lag om den thans bestaanden mensch 

 tot een bloot dier te verlagen. Integendeel, hij erkent ten volle 

 de oneindig hoogere voortreffelijkheid van den mensch, maar 

 zoekt aan te toonen hoe door hetgeen hij veradelijking, of 

 ook wel verredel ij kin g of vermenschelijking noemt, 

 alle voortreffelijke eigenschappen, die thans het eigendom van 

 den mensch zijn, zich langs den natuurlijken weg hebben kun- 

 nen ontwikkelen. 



Het zoude ons veel te ver leiden, indien ik den schrijver in 

 zijne bewijsvoering wilde volgen. Trouwens het was mij slechts 

 te doen om in eenige breede trekken het standpunt te doen 

 kennen, waarop doornik zich geplaatst had. Dit standpunt was 

 te zeer afwijkend van het gewone om geen tegenspraak uit te 

 lokken. Twee jaren later, in 1810, verscheen dan ook eene uit- 



