( 376 ) 



zondere levensvormen als ten aanzien der organen. Van laatst- 

 genoemden kunnen, als gevolg van het beginsel der erfelijkheid, 

 bij latere generatiën nog zeer langen tijd sporen (rudimenten) 

 overblijven, ook dan wanneer deze geenerlei voor het leven 

 nuttige beteekenis meer hebben, Deze kunnen beschouwd wor- 

 den als herinneringsteekens van vroegere toestanden, waarin die 

 deelen wèl eene nuttige beteekenis hadden, 



7. De tijd, gedurende welken de aarde door levende wezens 

 bewoond is geweest, is onberekenbaar lang en volkomen toerei- 

 kend voor de voorstelling dat de nakomelingen van oorspronkelijk 

 gelijke vormen, door zeer kleine, bij de individu's optredende 

 verschillen, — maar die, zich erfelijk voortplantende en zich 

 accumuleerende gedurende eene reeks van opvolgende generatiën, 

 allengs grooter werden, — eindelijk zoozeer van elkander verschil- 

 len, dat zij tot onderscheidene soorten, geslachten, familiën, 

 orden en zelfs klassen worden gebragt. 



8. Eene onderlinge vergelijking der levensvormen leert, dat 

 zij de verwerkelijking zijn van een beperkt getal van grond- 

 plannen, met tallooze kleinere en grootere wijzigingen in de 

 bijzonderheden der uitvoering, zonder dat daardoor het grond- 

 plan ophoudt herkenbaar te zijn. Deze gelijkheid van het plan 

 van bewerktuiging van overigens door gedaante en levenswijze 

 zeer uiteenloopende wezens wijst met waarschijnlijkheid op eenen 

 gemeenschappelijken oorsprong. 



9. De ontwikkeling der individu's, welke binnen een kort 

 tijdsbestek plaats grijpt, levert tot op zekere hoogte een ge- 

 trouw beeld van de opeenvolging der verschillende levensvormen 

 in de zeer lange tijdruimte,, welke verstreken is, sedert de aarde 

 de woonplaats van levende wezens is geworden. Elke individueele 

 levensvorm doorloopt gedurende zijne ontwikkeling eene reeks 

 van toestanden, welke voor andere, op eenen lageren trap staande 

 levensvormen blijvende zijn. Ook de ontwikkeling van het indi- 

 vidu gedurende het vruchtleven is deels progressief, deels regres- 

 sief. Organen, die gedurende een zekeren toestand der vrucht 

 eene nuttige beteekenis hadden, verdwijnen weder of laten slechts 

 sporen achter. 



