f 378 ) 



dendaagsche keerkringslanden overeenkwam. Die plaats van oor- 

 sprong is waarschijnlijk in het oostelijk halfrond te zoeken. 



15. De schepping van het menschelijk geslacht kan vergele- 

 ken worden met de schepping van eiken individueelen mensch. 

 De veranderingen, die bij den laatsten, gedurende de vorming 

 der vrucht, in den loop van weinige maanden plaats grijpen, 

 geven een beeld van de veranderingen, die, na verloop van mil- 

 lioenen jaren, met het ontstaan van den menschelijken vorm, 

 zoo als wij dien kennen, geëindigd zijn. 



In zijnen allereersten toestand is elk mensch een slechts even 

 zigtbaar protoplasmaklompje, zonder waarneembare differentiëering 

 van bijzondere deelen of organen, het naast overeenkomende 

 met de op den laagsten trap staande, zelfstandig levende en zich 

 voortplantende, organische wezens. Amoeben en verwante vormen. 



Wanneer de differentiëering een zekeren trap heeft bereikt, 

 stemt de embryo van een mensch het naast overeen met de 

 larve eener Ascidie. 



Bij voortgaande differentiëering van organen verkrijgt de embryo 

 een maaksel, dat, in meer ontwikkelden, blij venden vorm, bij de 

 visschen wordt teruggevonden. 



Daarop volgt een toestand, welke voor sommige Eeptiliën de 

 blijvende is. 



Ook dan wanneer zich reeds duidelijk de zoogdieren-typus 

 begint te openbaren, doorloopt de vrucht van den mensch toch 

 nog toestanden, die bij andere, lagere zoogdieren blijvend ver- 

 tegenwoordigd zijn. In een zeker levenstijdperk vertoont de 

 vrucht van een mensch geenerlei in het oog loopend verschil 

 van de vrucht van een dier uit de orde der Quadrumam. Eerst 

 in de laatste maanden der ontwikkeling treden de eigendomme- 

 lijkheden in het maaksel, waardoor het menschelijk ligchaam 

 van dat der Quadrumana verschilt, duidelijker en duidelijker te 

 voorschijn. 



16. De verschillen in het ligchamelijk maaksel der Quadni- 

 mana en dat van den mensch zijn geene volstrekte maar be- 

 trekkelijke. Zij bepalen zich tot eene ongelijkmatige ontwikkeling 

 derzelfde in morphologisch opzigt geheel overeenstemmende or- 

 ganen. In het ligchaam van den mensch wordt geen enkel deel 

 gevonden, waarvan het homologon niet ook bij eene of meer 



