( 150 ) 



vertoont ze aldaar na de behandeling plooien of kronkelin- 

 gen, terwijl de »Mittellamelle" tevens zichtbaar is geworden. 

 (Funkia ovata, Tradescantia subaspera en virginka, Aristo- 

 lochia Clematitis, Menyanthes trifoliata ; zie fig. 4 en 18); 

 soms valt er tusschen haar en de »Mittellamelle' , blanw 

 gekleurde cellulose waar te nemen (vooral duidelijk bij 

 Funkia ovata). In andere gevallen legt ze zich niet in 

 plooien, maar blijft ze innig met de » Mittellamelle" ver- 

 bonden (Iris Gruldenstaedtiana fig. 9, Luzukt syhatica fig. 22, 

 Convallaria majalis, Radix Sarsaparillae de Honduras en de 

 Veracruz). 



Met behulp van iodiuni en zwavelzuur kunnen we niet 

 den laagsgewijzen 'bouw der primair» zij- en dwarswanden 

 aantoonen. Dit gelukt ons wel, wanneer we gebruik maken 

 van kaliumchloraat en salpeterzuur Verwarmen we hier- 

 mede eene dwarse doorsnede der kernscheede, dan neemt de 

 verkurkte membraan dadelijk eene gele kleur ... welke bij 

 sterkere verwarming toeneemt en zelfs brui na htig wordt. 

 Ze raakt bij buiten- en binnenwand en vervolgens bij de 

 zijwanden vrij, terwijl ze zich tevens in plooien legt. Bij 

 laatstgenoemde wanden wordt nu ook gewoonlijk de » Mit- 

 tellamelle" zichtbaar (Iris en Funkia fig. 2'-y m) ; ze doet 

 zich dan altijd voor als een gewone cellulosewand, daar ze, 

 ingeval ze verhout is, door het reagens van hare lignine 

 beroofd wordt; zeer gemakkelijk waarneembaar wordt ze, 

 wanneer we thans de verkurkte membranen met kaliloos 

 verwijderen. Soms lost ze in het mengsel van kaliumchloraat 

 en salpeterzuur volkomen op en kunnen we bijgevolg haar niet 

 waarnemen (Luzula sylvatica). Zet men de verwarming met 

 salpeterzuur en kaliumchloraat eenigen tijd voort, dan zwel- 

 len de verkurkte wanddeelen plotseling op en smelten tot 

 gele ballen of klompen van cerinezuur te samen (zie fier. 

 24 c. b.). Deze reactie door von Höh^el *) voor verkurkte 

 celwanden in het algemeen aangegeven en door hem cerine- 

 zuur-reactie genoemd, vond ik ook steeds voor de ver- 

 kurkte deelen der kernscheede zeer kenmerkend. Minder 



*) 1. c. p. 52;?. 



