( 160 ) 



houtvaten, welke zich onmiddellijk tegen de buitenste Laag 

 van het pleroom aanleggen, zijn ontstaan, en wel uitslui- 

 tend bij de radiale wanden der aangrenzende schorscellen; 

 ze verkrijgen hier meestal eene driehoekige gedaante (zie 

 fig. 2). Aan de binnenzijde worden eerst na het zichtbaar 

 worden der Caspary'scIic vlek in alle celhoeken kleine drie- 

 hoekige intercellulaire ruimten aangetroffen. 



Het proces, dat na het ophouden der deelingen in de 

 cellen der toekomstige kern sche ede het eerst onze aan- 

 dacht trekt, is eene verdikking van den buiten- en van den 

 binnenwand (fig. 2); bij eerstgenoemden is ze verreweg 

 het sterkst. Nadat bovengenoemde wanden met iodium en 

 niet te geconcentreerd zwavelzuur behandeld zijn, heelt 

 de gevormde verdikkingslaag (lig. 3 p. v.) zich blauw 

 gekleurd en is ze opgezwollen; ze doet zich dan voor als 

 een blauwe zoom langs den cambialen wand, welke niet 

 merkbaar gekleurd is en aan de inwerking van het zwa- 

 velzuur beter weerstand heeft geboden. Langs den bui- 

 tenwand is de blauwe zoom breeder dan langs den binnen- 

 wand. De buitenste rand der verdikkingslaag (lig. 3 g) 

 ondergaat zoowel bij den 1) uiten- als bij den binnenwand 

 eene chemische en physiselie wijziging, hetgeen zich ver- 

 raadt door zijne meerdere resistentie tegen zwavelzuur. Hij 

 doet zich derhalve kennen als een grenshuidje. De hier- 

 boven beschreven verdikkingslaag moeten wij als de pri- 

 maire beschouwen. De zijwanden hebben zich thans ge- 

 woonlijk aanzienlijk in radiale richting verlengd ; wegens 

 hunne buitengewoon geringe dikte kunnen we bezwaarlijk 

 hun diktegroei nagaan ; bij bovengenoemde behandeling met 

 iodium en zwavelzuur worden ze licht blauw gekleurd. 



Wat in jeugdigen toestand de kernscheede het meest 

 kenmerkt, is de reeds genoemde CASPAitY'sche vlek. Wan- 

 neer we hare vorming aan dwarse doorsneden nagaan, be- 

 merken we in het eerst op de radiale wanden dicht bij den 

 binnenwand een geelachtig puntje, dat zich weldra verlengt 

 tot een geelachtig streepje (fig. 4 e. vl.), hetwelk door 

 zwarte lijnen begrensd is en bij verschillend instellen zich 

 niet zelden in tangentiale richting verplaatst. Waardoor 



