( 102 ) 



Deze wordt thans duidelijk zichtbaar en onderscheidt zich 

 daardoor van de blauw gekleurde en gezwollen wanden der 

 aangrenzende cellen, doordat ze niet merkbaar gekleurd is. 

 Bij iets oudere ontwikkelingstoestanden ziet men haar bij 

 de buitenwanden, onder genoemde behandeling, eene groene 

 en in volwassen staat eene gele kleur aannemen, tenge- 

 volge eener toenemende verhouting. Ook zag ik bij den 

 buitenwand, wanneer de verkurkte membraan de »Mittel- 

 lamelle" losliet, tusschen beiden eene blauw gekleurde stof 

 (fig. 6 cell.), afkomstig van het buitenste, nog niet ver- 

 kurkte, gedeelte der primaire verdikkingslaag, hetwelk nu 

 opgezwollen was en cellulose-reactie vertoonde. In vol- 

 wassen toestand nam ik ze niet meer waar ; de verkurkte 

 membraan bleef dan aan de »Mittellamelle" gehecht en 

 legde zich niet meer in plooien (zie fig. 9 m). Hieruit meen 

 ik te mogen afleiden, dat het eerst de binnenrand der pri- 

 maire verdikking eene verkurking ondergaat, welk proces, 

 van binnen naar buiten gaande, in de primaire verdikking 

 zich voortzet. Willen we de »Mittellamelle" bij de zij- 

 en dwarswanden waarneembaar maken, zoo moeten we de 

 kernscheede verwarmen met kali umchlo raat en salpeterzuur 

 of met kaliloog; vooral eerstgenoemd reagens is tevens zeer 

 geschikt om de verkurking aan te toonen *). 



Voordat alle cellen eene verkurkte membraan verkre- 

 gen hebben, neemt het laatste proces, dat tot de ontwik- 

 kelingsgeschiedenis der kernscheede behoort, nl. de vorming 

 van den secundairen wand, een aanvang. Deze vertoont zich 

 het eerst in enkele cellen tegenover de bastbundeltjes, ver- 

 volgens in de aangrenzende, doch steeds in zulke, welke 

 eene verkurkte membraan verkregen hebben (zie fig. 5 s. w.). 

 Wanneer het proces eenmaal in eene cel een' aanvang heeft 

 genomen, gaat het zonder merkbare tusschenpoozen voort ; 

 bij enkele cellen duurt het echter lang, voordat het tot 

 ontwikkeling komt, zoodat het kan voorkomen, dat tegen- 

 over het phloëem één of twee cellen der kernscheede nog 

 volstrekt geen secundaire verdikkingslagen bezitten, terwijl 



') Zie pag. 150. 





