( 165 ) 



waarvan de verkurkte membraan op 't midden van den 

 buitenwand of in de celhoeken bij den binnenwand breekt. 

 Hierdoor komen de lagen der secundaire verdikking in de 

 gelegenheid zich uit te strekken, waarbij ze meestal min 

 of meer gezamenlijk uit de cel geraken. Men kan zich nu 

 overtuigen, dat het aantal lagen veel grooter is, dan het 

 zonder toevoeging van reagentia schijnt ; dikwijls kan men 

 er tot twintig tellen. De grenshuidjes (fig. 9 g) zijn in 

 het midden tengevolge der verhouting sterk geel gekleurd, 

 terwijl ze aan de einden meestal eene gele tint aangeno- 

 men hebben. Dikwijls kan men waarnemen, dat ze met 

 de uiteinden aan elkaar bevestigd zijn ; bij het opzwellen, 

 echter wordt dit verband niet zelden verbroken. In haar 

 beloop vertoonen ze onregelmatige bochten. De zich tus- 

 schen haar bevindende stof (fig. 9 c) is blauw of violet 

 gekleurd ; deze is het vooral, welke het opzwellen veroor- 

 zaakt. Aan de lagen heb ik geen lamelleuse structuur 

 kunnen waarnemen. Met zoutzuur en phloroglucine wordt 

 de secundaire verdikking rood gekleurd, vooral sterk aan 

 de binnenzijde, waar de grenshuidjes het meest verhout 

 zijn. Met Scuultze's reagens vertoont de secundaire ver- 

 dikking langs de radiale wanden eene duidelijke cellulose- 

 reactie, terwijl ze aan de binnenzijde niet opvallend ge- 

 kleurd wordt. De secundaire verdikking schijnt gewoon- 

 lijk zonder poriën ; toch geloof ik, dat ze van fijne 

 poriën voorzien is, daar sommige mijner praeparaten, waarbij 

 ze nog niet sterk ontwikkeld was, talrijke zeer fijne 

 poriën in den binnenwand en in de zijwanden vertoon- 

 den. Ook geloof ik, dat de donkere en lichte strepen, 

 welko de lagen in jeugdigen toestand na behandeling met 

 iodium en zwavelzuur vertoonen (zie fig. 7), moeten be- 

 schouwd worden als een gevolg der aanwezigheid van fijne 

 poriën. 



Langs de binnenzijde der kernscheede komen in volwassen 

 toestand geen intercellulaire ruimten meer voor. Ze zijn 

 meestal met eene het licht weinig brekende stof gevuld; 

 bij de radiale pericambiumwanden tegenover de primaire 

 houtvaten is hare plaats dikwijls door geelachtige glin- 



