(311 ) 



eene bepaalde periode van den winterslaap. Na half De- 

 cember mocht het ons niet meer gelukken, serum met ge- 

 genoemde eigenschap te verkrijgen. 



In een uitvoeriger stuk, hopen we nog een en ander 

 mede te deelen over de coagulatie en over den invloed 

 van het serum van warmbloedige dieren op kikvorschbloed- 

 lichaampjes. 



— De Heer Donders deelt de uitkomsten mede van een on- 

 derzoek van Dr. Huijsman, over afstomping der gehoorze- 

 nuw, opgenomen in de onderzoekingen van het Physiolo- 

 gisch Laboratorium, D. IX, en later voortgezet. 



I. Direct op het getroffen oor is voor tonen van ge- 

 middelde hoogte afstomping moeilijk te constateeren. 



De toon eener stemvork (met resonance-kast) werd uit 

 een verwijderd vertrek door een wijde buis zeer krachtig en 

 tevens, door een nevengeleiding, nauwelijks hoorbaar tot de 

 oorbuis geleid. Na 10 — 60" werd de krachtige afgesloten: 

 de zwakke scheen terstond daarop hoorbaar. Werd echter 

 ook de zwakke afgesloten 0.2" na den sterken, zoo werd hij 

 niet, 0.3" onzeker, 0.4" eerst zeker gehoord: zonder vooraf- 

 gaanden krachtigen toon was 0.1" meer dan voldoende, om 

 den zwakken zeker te hooren. In zoover de zachte toon 

 zich niet in het natrillen der membrana basilaris verbergt, 

 ligt hierin 't bewijs eener voorbijgaande afstomping. 



Zeer hooge tonen worden, zooals Lord Rayleigh vond, 

 op hetzelfde oor spoedig onhoorbaar. Om ze te verkrijgen, 

 bezigde Huijsman kleine glazen resonatoren en haarbuisjes, 

 in welke laatste zich een kwik-zuiltje bewoog bij draaiing 

 aan een wijzer, die nu de overblijvende lengte, en zoodoende 

 de toonshoogte, aanwees. De aldus verkregen tonen gaan 

 van 4000 tot 30000 trillingen in 1". Huijsman hoorde ze 

 tot 23800; voor knapen lag de grens nog hooger, voor 

 bejaarde personen lager, voor Spreker op 12800. Hoe 

 dichter nu bij de grens gelegen, des te sneller neemt de toon 

 af, om na weinige sekunden geheel te verdwijnen. Dit 

 geldt reeds van tonen, die aanvankelijk nog zeer sterk klin- 

 ken. Vermindert men nu het aantal trillingen, zoo keert 



