(314) 



plaatst, terwijl de groep aan de eene zijde vezelen aanwint, 

 aan de andere zijde verliest. 



IV. Na prikkeling door sterke onregelmatige geluiden 

 en geruischen (een kolossale ratel, slagen met een stok op 

 een houten tafelblad of blikken plaat, met hamer op aam- 

 beeld, de sterke klank eener electrische schel) werd op het 

 getroffen oor al spoedig afstomping gevonden voor een hor- 

 loge-tik, het knippen met de nagels en voor een valha- 

 mertje, daarentegen niet of nauwelijks voor zwakke stem- 

 vorktoonen en gefluisterde vokalen. 



V. Op zijne onderzoekingen laat de Heer Huijsman eenige 

 theoretische beschouwingen volgen, uit onderhoud met Spre- 

 ker voortgevloeid. De afstomping werd bestudeerd in bepaalde 

 vezelen der gehoorzenuw, in vergelijking met die in bepaalde 

 vezelen der gezichtszenuw, een deel dus van 't gezichtsveld : zoo 

 werden de toonshoogten der eerste vereenzelvigd, niet met de 

 kleuren, maar veeleer met de plaatsmerken der laatste. Dit 

 leidde tot de vraag, of toonshoogte en kleur wel gelijksoor- 

 tige physiologische energieën zijn, zooals algemeen wordt aan- 

 genomen, en die vraag is Spreker geneigd, ontkennend te be- 

 antwoorden. Wordt verschil van toonshoogte, evenals dat van 

 kleur, door tijdsverschil van golven voortgebracht, beider gol- 

 ven,, waarvan de tijden tot elkander staan gelijk 1 : 1 billioen, 

 behooren tot verschillende orden, en de directe effecten, hier 

 mechanische, daar chemische, zijn onderling niet vergelijk- 

 baar. Ook beider verhouding tot de peripherische elementen 

 en tot de zenuwvezelen vat Spreker anders op. Afgezien daar- 

 van, dat de morphologie der pheripherische elementen 

 van het netvlies bij name in de fovea centralis, in gebreke 

 is gebleven, aan de drie vezelen van Young de hand te 

 reiken, nopen, zijns inziens, verschillende positieve gron- 

 den, in hetzelfde peripherisch element en in dezelfde ge- 

 zichtszenuw vezel de processen der verschillende fundamen- 

 teele kleuren aan te nemen, wat ook reeds Helmholtz (Phy- 

 siol. Optik. S. 292) voor de theorie van Young even vol- 

 doende achtte als een afzonderlijke z°nuwvezel voor ieder 

 proces. Daarentegen zijn verschillen van toonshoogte, even- 

 als plaatsmerken, aan verschillende zenuwvezelen verbonden. 



