( 409 ) 



den invloed van sterke zuren, nagenoeg gelijk bij elke reeks 

 van zouten, maar merkbaar geringer, wanneer zij vooral in 

 neutrale zouten, aan zwakke, in het bizonder aan organische 

 zuren zijn gebonden. Overmaat van zuur, aan de neutrale 

 zouten toegevoegd, heeft hier wel degelijk een gewichtigen 

 invloed; daardoor toch wordt allengs een maximum van 

 S. D. V. bereikt, dat zoowel voor zwakke als sterke zuren 

 nagenoeg hetzelfde is. 



De verklaring van deze laatste verschijnselen meende ik 

 te vinden in den ontledenden invloed van het water ; naar- 

 mate de hoeveelheid daarvan afwisselt en naar gelang van 

 den aard van het zout, moesten, mijns inziens, verschil- 

 lende hoeveelheden neutraal zout, onder afscheiding van 

 zuur en vorming van een basisch zout met lager S. D. V., 

 worden ontleed. 



Dat toevoeging van vrij zuur deze ontleding tegen moet 

 gaan en dus het S. D. V. gaande weg moet doen stijgen, 

 meende ik in overeenstemming met hetgeen ons omtrent 

 dissociatie van zouten in oplossing bekend is, te mogen 

 aannemen. 



Terwijl van de eenzurige bases aanvankelijk slechts die 

 uit de kinabasten (kinamine en konkinamine) werden onder- 

 zocht, verrichtte later H. Tykoziner *) onder mijne leiding 

 dergelijk onderzoek met brucine, strychnine, morphine en 

 codeïne en verkreeg hij daarbij weder juist dezelfde uit- 

 komsten. 



Ik stelde mij nu de vraag voor, of dezelfde regels, die 

 op alkaloïden van toepassing waren, ook voor optisch actieve 

 zuren golden. Ten deele is deze vraag reeds min of meer 

 beantwoord door de uitkomsten van Landolt omtrent het 

 S. D. V. der tartraten en van enkele camphoraten en door die 

 van Hoppe Seyler ten aanzien van een paar cholzure 

 zouten ; maar het aantal verbindingen, die in dit opzicht 

 waren bestudeerd, was betrekkelijk gering, zoodat het mij 



*) Recueil des travaux chimiques des Pays-Bas, T. 1, p. 144, 



