(418 ) 



Neemt men het gemiddelde uit deze waarden, dan ver- 

 krijgt men — 48.5 en men ziet: 



1°. dat de afwijkingen tusschen de verkregene waarden en 

 dit midden over het geheel vrij gering zijn ; alleen het baryum- 

 en het zinkzout wijken er eenigszins sterk van af. Hoogst 

 waarschijnlijk zijn deze afwijkingen het gevolg van storende 

 invloeden van allerlei aard, als bijv. van den invloed der 

 concentratie, waarnemingsfouten, onzuiverheden van de ge- 

 bezigde zouten, enz. Het S. D. V. van het magnesiumzout is 

 waarschijnlijk iets te laag gevonden; dit zout vertoonde, 

 vermoedelijk ten gevolge van onreinheden van het zuur uit 

 den handel, sterke neiging om zich roodachtig te kleuren. 

 Van het ammoniumkinaat is het opgegeven cijfer, afgeleid 

 uit de eerste waarneming, wellicht insgelijks te klein; wij 

 zien dat bij overmaat van ammonia eene eenigszins hoogere 

 waarde werd verkregen, en dit brengt op het vermoeden, 

 dat het volkomen neutrale zout eene geringe dissociatie bij 

 de oplossing in water ondergaat. Het cijfer, verkregen bij 

 toevoeging van 3NH 3 aan 1C 7 H 12 6 , komt juist overeen 

 met hetgeen bij kali en natron was gevonden. 



2°. Dat (overeenkomstig met hetgeen vroeger omtrent den 

 invloed van overmaat van zuur op éénzurige alkaloïden is ge- 

 vonden) overmaat van basis (kali, natron, ammoniak) aan de 

 overeenkomstige podocarpaten en kinaten toegevoegd, het S. D. V. 

 niet of nauwelijks merkbaar wijzigt. 



3°. Dat de invloed der concentratie zich in zeer verschillende 

 mate bij de onderscheidene kinaten doet gevoelen; (zeer weinig 

 bij die der alcalimetalen, betrekkelijk sterk bij de kinaten van 

 de alcalische-aardmetalen en het zink) voorts dat aan eene 

 grootere concentratie over het geheel een grooter S. D. V. be- 

 antwoordt. 



Alvorens verder te gaan zij het mij veroorloofd, te ant- 

 woorden op eenige bedenkingen, welke wellicht bij dezen en 

 genen naar aanleiding van de door mij gedane onderzoe- 

 kingen kunnen opkomen. 



