(425) 



wijnsteen voordoet, zoo vindt men + 334, eene waarde 

 die veel giooter is dan die, welke bij het onderzoek van 

 andere neutrale tartraten wordt gevonden. Men zou wellicht 

 geneigd zijn, de oorzaak van dit verschijnsel te zoeken in 

 de samengestelde natuur van het radicaal Sb O of daarin, 

 dat Sb O neiging heeft op zich zelf als zuur radicaal 

 te fungeeren, maar van dit denkbeeld komt men spoedig 

 terug, wanneer men ontwaart, dat de verbindingen, die het 

 radicaal As O bevatten, geen groot verschil opleveren met 

 de kalium- of ammonium-verbindingen van het wijnsteen- 

 zuur; het schijnt dus iets aan het antimo on bizonder eigens 

 te zijn, wat zich hier doet gelden. Het overeenkomstige 

 antimonyl-ammoniummalaat, door Pasteur onderzocht *), 

 vertoont dezelfde zonderlinge afwijking van den gewonen 

 regel. Zeker zou het de moeite loonen, den invloed van 

 deze atoomgroep nader te bestudeeren. 



Wat de oplossing van neutralen wijnsteenzuren aether in 

 water betreft, Landolt heeft aangetoond, dat het S. D. V., 

 op wijnsteenzuur berekend, ligt tusschen dat, hetgeen in 

 den vorm van zure en neutrale zouten wordt waargenomen, 

 en hij schrijft dit aan eene ontleding der verbinding onder 

 den invloed van het water toe. Intusschen zou het van 

 belang zijn, oplossingen van dergelijke aethers in absoluten 

 alcohol en analoge vloeistoffen, die geen ontledenden invloed 

 uitoefenen, te bestudeeren. Hoogstwaarschijnlijk zou men 

 vinden, dat het S. D. V. van het wijnsteenzuur in derge- 

 lijke verbindingen onder analoge omstandigheden nagenoeg 

 gelijk was. 



Delft, Februari 1885. 



*) Ann. de Chimie de Physique, [3], 31, 85. 



