(94) 



veer op 1400 nieter boven de zee. Dit is zoo in het oog- 

 vallend, dat, volgens het spraakgebruik van de koffieplanters 

 in den omtrek, op die hoogte de eigenlijke Semeroe begint. 

 Aan de zuidzijde bedraagt de gemiddelde helling op het 

 niveau, van 700— 1400 meter zeehoogte, 6°; van 1400 — 

 2100 meter, ruim 20 c , en van 2100 meter tot aan den 

 top, ruim 30°. 



Deze steile kegel bestaat aan de oppervlakte en tot tien- 

 tallen van meters diepte uit los zand met tallooze steen- 

 brokken, die tot meer dan 10 kub. meter inhoud bezitten. 

 De plantengroei strekt zich het verst uit aan de noordzijde, 

 doch ook daar niet hooger dan tot 3000 meter. 



Klimt men langs deze steile helling naar boven over 

 losse massa's, die alleen door hun gewicht worden saamge- 

 houden en die onder eene helling van 1 op l l / z liggen, 

 dan begrijpt men, hoe gevaarlijk deze reusachtige puinhoop, 

 zoo hoog boven de omgeving, kan worden, wanneer door 

 eene uitwendige oorzaak de massa in beweging wordt ge- 

 bracht. 



De kruin van den berg bestaat uit 3 toppen: 1° de Ma- 

 hameroe, een zeer regelmatige kegel zonder krateropening, 

 3671 meter hoog (Java's hoogste spits); 2° de eigenlijke 

 Semeroe, een gedeelte van een ouden kraterrand (hoogste 

 punt 3654 meter). Het hoogste punt van den zadel tusschen 

 1 en 2 ligt op 3585 meter zeehoogte; 3° de Djonggring 

 Seloko, een kegel met de werkzame krateropening. Deze 

 ondergaat vrij aanzienlijke veranderingen. Ten tijde van het 

 bezoek van Junghuhn in September 1844 en nog late*-, ver- 

 toonde de kraterrand aan de Z O. zijde eene vrij diepe in- 

 kerving. 



Bij de opneming door den topographischen dienst in 1879, 

 was de geheele rand gaaf en lag het laagste punt op 3595 

 meter, niet meer dan 20 meter beneden het hoogste punt 

 van den rand (3615 meter). 



Gedurende tientallen van jaren worden van den Semeroe 

 niets dan ascheruptie's vermeld. Somtijds om het kwartier, 

 somtijds met eenige uren tusschenpoos, rijzen donkere wol- 

 ken, waterdamp met asch, zand en steenen, uit den krater 



