( 120) 



wel degelijk in hun binnenste tot ontwikkeling deden komen. 

 Op regelmatige afstanden (Fig. 2), werden kleurlooze dich- 

 tere partijen — propjes gecondenseerd protoplasma — aan- 

 gelegd, die langzamerhand eene bruine tint aannamen, en 

 dan tevens de beide platte vlakken, waardoor zij aanvan- 

 kelijk aan hare beide polen begrensd werden (Fig. 2«), eene 

 zekere afronding deden ondergaan (Fig. 2 è ), ten gevolge 

 waarvan ten laatste de eenigermate uitgerekt ovale vorm 

 (Fig. 3) bereikt werd. De wand der rijpe sporen vond ik 

 tamelijk dik. 



Bijzonder merkwaardig was het verder, dat de tusschen- 

 ruimten tusschen de verschillende sporen niet alleen ledig 

 en dus ook kleurloos en doorschijnend bleven, maar ten 

 laatste, juist in het midden, door eene cirkelsnede getroffen 

 werden (Fig. 3), ten gevolge waarvan de draden in stukjes 

 uiteenvielen (Fig. 4), die elk afzonderlijk een sporehoudend 

 gedeelte in hun midden, en twee korte buisvormige aanhangse- 

 len te zien gaven. In ons geval kon er dus aan de endogene 

 vorming der sporen niet langer getwijfeld worden, en be- 

 stond er grond, het geslacht Sporendonema opnieuw in de 

 wetenschap in te voeren en de waargenomen soort Sporen- 

 donema terrestre te noemen. 



De vraag, of er op de plaats der cirkelsneden geen tus- 

 schenschot te zien is, moet ontkennend beantwoord worden. 

 Ook tusschen de sporen en hare buisvormige aanhangselen 

 is geen spoor van tusschenschotten te zien. 



Alvorens te eindigen, zij het mij vergund in herinnering 

 te brengen, dat het vormen van sporen binnen de draden bij 

 sommige Hyphomyceten vroeger ook wel werd opgemerkt, 

 maar dat het verschijnsel zich dan steeds tot de liggende 

 draden of het mycelium bepaalde. Men beschouwde die 

 voor kieming vatbare lichamen — niet het minst om hun 

 van het gewone voorkomen der ware sporen afwijkenden 

 vorm — dan ook minder als sporen, dan wel als eene soort 

 van broedknoppen, en zag ze nooit in vrijheid komen, 

 tenzij de wanden van den draad, waarin zij werden voort- 

 gebracht, te niet waren gegaan. Deze vorming mag met 

 de door ons waargenomene natuurlijk niet op gelijke lijn 



