( 175 ) 



door den Heer Dr. J. F. van Bemmelen, adsistent in de 

 dierkunde aan de Universiteit te Utrecht, verkregen bij het 

 onderzoek naar de ontwikkeling en de metamorphose der 

 kieuw- of visceraalspleten en der aortabogen bij embryonen 

 van Tropidonotus natrix en Lacerta muralis. 



Bij Tropidonotus bleken overblijfselen van alle vijf paar 

 kieuwspleten te blijven bestaan. 



Uit de eerste kieuwspleet ontstaat de tuba eustachii, die 

 rudimentair blijft. 



Van de tweede blijft een uit epitheelcellen opgebouwd 

 lichaampje over, dicht achter de tuba. 



De derde vindt men als een gesloten epitheelblaasje op 

 het midden van de arteria carotis gelegen. 



Uit de toppen van de vierde en vijfde ontstaat de thymus. 

 De plaats, waar deze spleten vlak naast elkander in den 

 oesophagus uitmonden, rekt zich uit tot een steel, die op 

 één plaats opzwelt tot een epitheelblaasje, dat bestaan blijft, 

 terwijl de steel verdwijnt. Men vindt het ook bij volwas- 

 sen Slangen tusschen de beide lappen der thymus ingelegen. 

 Bij Lacerta muralis gaan, in tegenstelling met Tropido- 

 notus, de vierde en vijfde kieuwspleet reeds in een vroeg 

 stadium van het embryonale leven verloren ; terwijl de thy- 

 mus ontstaat uit de toppen van de tweede en derde. 



Het overige epitheel der tweede kieuwspleet verdwijnt, dat 

 der derde daarentegen ontwikkelt zich tot een blaasje, dat 

 tegen den achterwand van den carotisboog aanligt, evenals het 

 derivaat der gelijknamige spleet bij Tropidonotus. De ca- 

 rotis vormt op die plaats een kleinen plexus; er ontstaat 

 dus eene zoogenaamde carotisklier. 



Vóórdat het vijfde paar kieuwspleten verdwijnt, vormt 

 de achterrand van de linker spleet eene epitheliaalwoeke- 

 ring, die zich als een gesloten epitheelblaasje afsnoert en 

 gedurende het geheele embryonale leven op dezelfde plaats 

 blijft liggen, n.1. asymmetrisch ter linkerzij van de trachea, 

 vooraan in den dorsalen pericardiaalrand, en den vorm 

 krijgt van een rond groot epitheliaal lichaam met dikken 

 wand. De overeenkomst met de reeds vroeger door van 

 Bemmelen aangetroffen derivaten van het entoderm in den 



