( 203 ) 



physe zich kronkelend naar voren en eindigt spits, in het 

 laatste geval heeft zij den paddestoelvorm aangenomen. 



Het buiten den schedel gelegen epiphyse-stuk komt voor 

 bij Rana esculenta, Rana temporaria, Alytes obstetricans, 

 Bombinalor igneus en Bufo cinerea, terwijl het bij Hyla 

 arborea standvastig ontbreekt, ofschoon de naar voren ge- 

 bogen en spits eindigende epiphyse bewijst, dat er ook bij 

 dit dier in embryonalen toestand een stuk afgesnoerd is. 



Van Reptiliën onderzocht ik Anguis fragilis L. en Lacerta 

 agilis L., en verkreeg de volgende uitkomsten: 



Op gelijke wijze als bij de Amphibiën, heeft ook bij de 

 Reptiliën de ontwikkeling der epiphyse plaats (C. K. Hoff- 

 mann). Het volkomen afgesnoerde epiphyse-stuk ligt, bij 

 Lacerta agilis, tusschen de hersenvliezen en vertoont de ge- 

 daante van een kleine ronde, min of meer platgedrukte 

 zelfstandige blaas, die uit cellen opgebouwd is. De naar 

 het foramen parietale gekeerde wand vertoont den vorm 

 eener lens, terwijl de basale inwendig gepigmenteerd is. 



Ook bij Anguis fragilis ligt het afgesnoerde epiphyse- 

 stuk tusschen de hersenvliezen besloten en laat zich oor- 

 spronkelijk met eene blaas vergelijken, die zich later even- 

 wel hooger differentieert. De wand bestaat uit verschei- 

 dene lagen cellen ; in de richting van binnen naar buiten 

 vindt men eerst eene laag, bestaande uit zeer lange, smalle 

 cylindercellen, waarvan de ondereinden door een diep zwart 

 pigment omhuld zijn; de naar de holte der blaas gekeerde 

 einden dezer cellen zijn volkomen pigmentvrij en dragen 

 lichaampjes, die door hun glanzend voorkomen aan de 

 staafjes der retina doen denken, doch waarvan de bouw 

 mij niet nauwkeurig bekend is geworden; op deze volgt 

 een cellenlaag met groote, ronde kernen, door een fijn gegra- 

 nuleerde grondstof gedragen en daarop, het meest periphe- 

 risch gelegen, een laag evenzeer groote kernen bevattende 

 cellen, die naar boven in twee rijen gelegen zijn. De ge- 

 heele onderwand wordt, naar boven ombuigende, dun en 

 verbreekt daar ter plaatse volkomen haren samenhang met 

 den onder het foramen parietale gelegen bovenwand, die, 



VEESL. EN MEDED. AFD. NATUURK. 3de KEEKS. DEEL II. 14 



