I 249 ) 



leerde geleider geladen, zoo zou de potentiaalfunctie, blijkens 

 het eerste deel van het onderzoek, uit twee deelen bestaan, 

 die elkanders beelden zijn ten opzichte van den bol, tot 

 welken de kom behoort. Het eerste gedeelte zou evenredig 

 aan de amplitudo wezen. Inverteert men nu terug ten op- 

 zichte van P, dan gaan de twee lijnen, die in het beeld van 

 een willekeurig punt B de amplitudo insloten, over in twee 

 cirkelbogen, gaande door P en B. Dr. Nieuwenhuyzen Kru- 

 seman noemt den hoek, ingesloten door de beide cirkels, 

 gaande door P en B, en die met den randeirkel van de kom 

 de grootste hoeken vormen, de circulaire amplitudo van den 

 randeirkel ten opzichte van P en B. Het eerste deel der 

 geïnverteerde potentiaalfunctie is dan evenredig aan de cir- 

 culaire amplitudo, gedeeld door den afstand P B. Het 

 tweede deel der geïnverteerde potentiaalfunctie is het beeld 

 van het eerste deel, ten opzichte van den bol tot welken de 

 kom behoort, en waarvan de schrijver het middelpunt O en 

 de straal a noemt. Het wordt uit de circulaire amplitudo 

 van den randeirkel ten opzichte van P en B' — het beeld 

 van B ten opzichte vau den bol tot welken de kom behoort — 

 gedeeld door den afstand PB' afgeleid door vermenigvul- 

 diging met a en deeling door den afstand O B. In de som 

 van beide potentiaalfuncties en die van eene lading in P, 

 is de potentiaal van de afgeleide kom onder der invloed van 

 de lading in P verkregen. 



De circulaire amplitudo wordt vervolgens eenvoudig in 

 de coördinaten van den randeirkel en de twee punten uitge- 

 drukt. De Heer Nieuwenhuyzen Kruseman noemt daartoe 

 den kleinsten hoek, dien de randeirkel uit een punt gezien 

 onderspant, de kleine amplitudo, en de geometrische midden- 

 evenredige tusschen de kortste en langste lijn uit dit punt 

 naar den cirkel getrokken, den hoofdvector voor dit punt. 

 Voor de tangens van de circulaire amplitudo ten opzichte 

 van P en B vindt hij het product van den afstand der 

 twee punten P en B, den straal van den cirkel, de reci- 

 proken der hoofdvectoren en de secans van het verschil dei- 

 halve amplituden ten opzichte van P en B. 



De invoering van deze zuiver meetkundige uitkomst in 



