( 349 ) 



hoeverre het licht in één punt geconcentreerd wordt; vol- 

 komen is dit dan nooit het geval. Vandaar de wensche- 

 lijkheid, om te onderzoeken, of de beweging der aarde op 

 de diffractieverschijnselen van invloed is. 



a. Zij (Fig 15) V het grensvlak tus- 

 schen twee homogene middenstoffen, en 

 A een vast met de aarde verbonden, en 

 dus in de figuur stilstaand lichtpunt. Laat 

 het licht zich van hier tot V voortplan- 

 ten zonder door zijdelingsche beletselen 

 eene merkbare buiging te ondergaan; laat 

 echter het grensvlak F, of het door- 

 schijnende deel daarvan begrensd zijn. In 

 het tweede medium treedt dan een bui- 

 gingsverschijnsel op en de beweging in 

 een willekeurig punt B daarvan is de 

 resultante van de bewegingen, die door de 

 verschillende elementen van V worden doorgelaten. Kiezen 

 wij, ten einde de phaseverschillen te leeren kennen, met 

 welke de interferentie p'aats heeft, een willekeurig punt 

 P van V uit en berekenen wij den tijd, dien de lichtbe- 

 weging behoeft, om zich van A naar P en vandaar naar 

 B uit te breiden. Men vindt daarvoor (§ 12): 



AP PB 



A x + A 2 



/u (cpB — (pA), 



(16) 



waarbij /u de in § 13 aangegeven beteekenis heeft, en Ai en 

 A 2 op het eerste en het tweede medium betrekking hebben. 

 Berekent men de waarde van (16) voor verschillende plaat- 

 sen van het punt P, dan blijft de laatste term steeds de- 

 zelfde; de phaseverschillen, waarmede de partieele bewegingen 

 in B samentreffen, worden dus door de tijden 



AP PB 



A I A 



bepaald; zij zijn derhalve even groot als wanneer de aarde 

 in rust was. 



