GETIJCONSTANTEN VOOR PLAATSEN LANGS DE KUSTEN ENZ. 51 



Daartoe werden voor de verschillende getijden de met het zonne- 

 uur 12 van iederen dag van het jaar correspondeerende getij uren 

 t = 0. . . .23 bepaald, zóó, dat voor eenen bepaalden dag i het 

 uur 12 zonnetijd' = het getijuur (r ± 0.5). 



Dit kan geschieden volgens de uitdrukking : 



15> (t ± 0.5) = 12 <r + 24 <r X * 



waarin <r de „ spoed" van het getij per middelbaar zonneuur, p = 

 1, 2 enz., afhangende van de orde van het getij. 

 Zie verder voor de berekening dezer uren r : 

 Borgen Ann. der Hydrografie 1$03 Heft X p. 444. 

 v. d. Stok. Studiën over getijden in den Indischen Archipel II. 

 Tijdschrift van het K. I. v. I. Afdeelmg Ned. Indië 1891/92. 



21. Bij de oorspronkelijke methode voor de scheiding der ver- 

 schillende getijden, werden de waarnemingen op de 24 uren van 

 een dag zoodanig gerangschikt, dat een waterstand op een zeker 

 uur van een bepaalden dag geplaatst werd in de kolom van een 

 der met dat 8 uur overeenkomende 24 getijuren r, binnen de 

 grenzen van een 1 / 2 getij uur. 



De waterstand te t uur 8 tijd werd dus geacht te zijn waar- 

 genomen op het getijuur: r ± a (cc van -f- 0.5 tot — 0.5). 



Zie Darwin pp. 48 e. v. 



Lévy Theorie des Marées pp. 81 e. v. 



Borgen Die harmonische Analyse "der Gezeitenbeobachtungen 

 pp. 42 e. v. 



Over een groot aantal waarnemingen kan men nu aannemen dat 

 de afwijkingen van het juiste getij uur r gelijkmatig verdeeld zijn 

 tusschen de grenzen -f- 0.5 en — 0.5 uur en wordt dus de 

 gemiddelde waarde der functie : y = E cos (nr — s) 



f 



r + 0.5 



V gem. = I ^ C° S O T — t) d T 



r - 0.5 



sin 1 /„ n 



11 cos (nr — e). 



De juiste amplitude ondergaat hierdoor een verkleining bepaald 



V n 

 door den factor F = . \ , — , waarmede de uit de waarnemingen 



sin Y 2 n 



afgeleide amplitude moet vermenigvuldigd worden. 



