6 THEORETISCHE EN EXPERIMENTEELE ONDERZOEKINGEN ENZ. 



uit de oplossing uit kan kristalliseer en. Aangezien deze verbinding 

 opgebouwd te denken is uit een racemisch gedeelte A t A d en een 

 optisch-actief gedeelte (2)2? heeft men zulk een verbinding een 

 partieel racemaat genoemd, een naam over welks juistheid overigens 

 te twisten valt. 



Met het oog op de belangrijkheid, zoowel van louter chemisch 

 als van biologisch standpunt, die het vraagstuk der racemaatsplitsing 

 ongetwijfeld toegekend moet worden, als ook om het interessante 

 van het vraagstuk uit physisch chemisch oogpunt, komt het er op 

 aan de stabiliteitscondities dezer partiëele racematen te kennen. In 

 de onderzochte voorbeelden bleek er nl., evenals bij de dubbelzouten 

 en de racematen vaak voorkomt, een temperatuur te bestaan, waar- 

 boven, resp. waarbeneden, het partiëele racemaat bij zich instellend 

 evenwicht in zijn componenten uiteen valt; deze temperatuur geeft 

 dan de grens aan, w T aar de methode van Pasteur toe te passen is. 

 De eerste onderzoekers der partiëele racemie (wij noemen Ladenburg) 

 hebben dan ook dadelijk het gewicht der kennis van deze overgangs- 

 punten ingezien en er experimenteel naar gezocht. Hun resultaten 

 worden verder in deze verhandeling uitvoerig besproken. 



Op deze onderzoekingen is nu spoedig van theoretische zijde een 

 kritiek van principieelen aard gekomen, ni. van H. W. Bakhuis 

 Roozeboom, wiens verhandelingen evenzeer hieronder een nadere 

 bespreking zal geworden. De uitkomsten van Ladenburg's experi- 

 menten verschilden van de door zijn theorie geeischte waarden niet 

 meer dan hij proeffouten zijner methode acht, terwijl van geen 

 andere zijde experimenteel materiaal aangebracht werd. Wij hebben 

 ons daarom ten doel gesteld Ladenburg's experimenten in eenige 

 gevallen te controleeren en zoomogelijk de verhoudingen in een of 

 meer systemen met zoo groot mogelijke zekerheid bloot te leggen. 



Allereerst komt het er echter op aan scherp in te zien , wat hier 

 eigenlijk aan de hand is, wat de physisch chemische functies van 

 zulk een overgangspunt zijn, hoe en aan welke functies de kennis 

 omtrent de ligging van zulk een overgangspunt nagegaan kan worden; 

 in het bizonder zullen deze conclusies dan op systemen met racemaat 

 resp. partiëel-racemaatvorming moeten toegepast worden (Hoofdstuk II). 

 Dan rijst de vraag naar een scherpe begripsstelling voor de partiëele 

 racemie, waarbij de historie van het ontstaan dezer bestreden term 

 niet kan gemist worden (Hoofdstuk III). Daarna zullen wij de uit- 

 komsten onzer onderzoekingen mededeelen (Hoofdstuk IV en V) en 

 ten slotte de resultaten overzien. 



