HOOFDSTUK H. 



OVER OVERGANGSPUNTEN. 



Het is een overbekend feit, dat latere onderzoekers na Pasteur 

 meermalen te vergeefs getracht hebben, om druivenzuur via het 

 natrium-ammoniumzout langs den weg der spontane kristallisatie in 

 cl- en /-wijn steen zuur te scheiden. Zoo verkreeg Staedel j ) in 1878 

 aanvankelijk steeds goed ontwikkelde kristallen uit het monokliene 

 stelsel, waaraan geen hemiëdiïsche vlakken konden worden waar- 

 genomen en wier oplossing optisch inactief was. Eerst uit de moeder- 

 loog scheidden zich de rhombische kristallen der beide wijnsteenzure 

 zouten van de formule C^H^O^NaNH^. kaq af. Staedel kon dit 

 verschijnsel niet verklaren. Reeds tevoren waren dergelijke waar- 

 nemingen gedaan. Zoo gaf Mitscherlich 2 ) in 1842 op, dat hij 

 door vermengen der oplossing van neutraal clruivenzuur-natrium met 

 eene oplossing van iets meer dan één molecuul neutraal kalium- 

 racemaat een in het trikliene stelsel kristalliseerend kalium-natrium 

 racemaat heeft verkregen, dat verschilde van het Seignettezout. 

 Freseniüs 3 ) vond verder, dat ook zonder overmaat van kalium- 

 racemaat dit trikliene zout met vier moleculen kristal water, beneden 

 8° echter met 3 moleculen water wordt verkregen, en Delffs 4 ) 

 beschrijft zelfs een dergelijk zout met é^aq, terwijl daartegenover 

 staat, dat volgens Pasteur, wat door Rammelsberg bevestigd is 

 geworden, in dergelijke omstandigheden eene splitsing van het 

 druivenzuur onder afscheiding van de dubbelzouten van ^/-wijnsteen- 

 zuur, naast die van /-wijnsteenzuur optreedt. 



Scacchi 5 ) heeft het vraagstuk opgelost door waar te nemen, dat, 

 wanneer de kristallisatie bij verhoogde temperatuur plaats heeft, 



Ber. d. D. chem. Ges. 11, 1752 (1878). 



Pogg. Ann. 57, 484 (1842). 



Lieb. Ann. 53, 230 (1845). 



Pogg. Ann. 81, 304 (1850). 



Eend. dell' Acad. di Napoli 1865, 250. 



