OVER PARTIËELE RACEMIE. 19 



Deze figuren staan in dezelfde betrekking tot elkaar als fïg. 5 

 en fig. 6. In figuur 7 is het geval voorgesteld, dat het racemaat *) 

 bij hoogere temperaturen zich naast zijne verzadigde oplossing in 

 zijne beide componenten splitst, terwijl in ûg. 8 is ondersteld, dat 

 het racemaat juist eerst bij hoogere temperaturen in evemoicht kan 

 zijn met zuivere racemaat-oplossingen. In beide figuren snijden de 

 oplosbaarheidscurven van de d en de /-verbinding in het gebied, 

 waar het conglomeraat (d. i. D-\~L) bestendig is, elkaar steeds op 

 de lijn OD, die weer aequimoleculaire hoeveelheden van D en L 

 in de oplossing aangeeft. Door toevoeging van D aan de verzadigde 

 oplossing van L wordt de oplosbaarheid van dit lichaam op gelijke 

 wijze veranderd als bij toevoeging van L aan de verzadigde ^-op- 

 lossing de oplosbaarheid van dit zout gewijzigd wordt. Dit heeft tot 

 gevolg, dat de geheele figuur verkregen kan worden door spiegeling 

 van de helft œOD op de lijn OD. Alle [D -f- L) oplossingen liggen 

 dus op de. lijn OD. 



Bij de temperatuur t, wordt in beide figuren het racemaat naast 

 zijne verzadigde oplossing bestendig. De overigens nog geheel meta- 

 stabiele oplosbaarheidscurve van het racemaat gaat hier dus door O, 

 en daarom stelt O weer de samenstelling eener oplossing voor, die 

 verkregen kan worden door bij t°, het oplosmiddel hetzij met D -j- L, 

 met D -f- B, of met L -\~ B te verzadigen. 



Bij de temperaturen t 2 , t 3 enz. kan het racemaat met oplossingen 

 van verschillende gehalte aan A en B in evenwicht zijn en deze 

 samenstellingen zijn begrensd bij elke temperatuur door twee punten, 

 resp. der lijnen O x A en O t B. De oplosbaarheidscurve van het 

 racemaat is ook weer geheel symmetrisch ten opzichte van de lijn 

 OD, daar de invloed van tevoren opgelost D of L op de oplosbaar- 

 heid van B dezelfde zal zijn. Het essentieele verschil in oplosbaar- 

 heidsverschijnselen van eigenlijke racematen met partieel-racemische 

 verbindingen en alle andere dubbelzouten is dus hierin gelegen, 

 dat de oplosbaarheidscurven der racematen volkomen symmetrisch 

 zullen zijn ten opzichte van de lijn, die met hunne samenstelling 

 overeenkomt (i.e. de lijn O JD), terwijl de oplosbaarheidscurven der 

 laatsten asymmetrisch moeten verloopen. Daardoor kon bij racematen 

 een ontledingstraject niet bestaan ; daarentegen moet dit bij partièele 

 racematen en alle andere dubbelverbindingen steeds voorkomen. 

 Hoewel door Ladenburg en zijne leerlingen tal van oplosbaarheids- 

 bepalingen bij partieel-racemische verbindingen zijn uitgevoerd, met 



*) Wij zullen in het vervolg de beide componenten kortweg door D en L en de 

 verbinding van beide door R aangeven. 



2* 



