OVER PARTIËELE RACEMIE. 21 



wijze juist en kunnen inderdaad de punten A en B beschouwd 

 worden als de snijpunten dezer zoo gemakkelijk te bepalen lijnen. 

 Maar toch zal hier, bij vergelijking met fig. 5 een groot bezwaar 

 aan den dag treden. Trekt men in fig. 5 een lijn die loodrecht 

 staat op de lijn OD dan hebben alle oplossingen, die door de 

 punten van die lijn worden voorgesteld, dezelfde totaal-concentratie, 

 zooals gemakkelijk in te zien is. 



Wanneer nu eens de punten zooals f" en e", punten dus der 

 B-\-L resp. B-\-D curve, eener zelfde isotherm, op zulk een 

 loodlijn op OD lagen, dan zou bij de betreffende temperatuur in 

 fig. 9 de B-\-L en R -\~ D tak samenvallen. Men kan dus bij deze 

 methode van Meyerhoffer snijpunten hebben zonder dat die een iden- 

 tiek worden van phasen beduiden, zooals in de punten A en B wel 

 het geval is. En aan dit bizonder voorbeeld zal men het algemeene 

 bezwaar begrijpen, dat deze voorstellingswijze haar waarde kan 

 doen verliezen : hoe meer de richting der racemaattakken in de 

 isotherm van fig. 5 (eigenlijk van verbindingslijnen zooals e"' ƒ'") 

 den 45°-stand nadert, zooveel kleiner zal het verschil der bedoelde 

 oplosbaarheden zijn en dus zooveel dichter zullen de curven B-\-D 

 en R-\-L in fig. 9 bij elkander komen te liggen, en derhalve 

 zooveel moeilijker zal het snijpunt A te bepalen zijn. Eenzelfde 

 bezwaar kan m. m. voor B optreden, vaak voor beiden gelijktijdig. 



Ladenburg en Doctor hebben de samenstellingen hunner aan 

 (JD-\-L) verzadigde oplossingen bepaald door polarimetrische analyse. 

 Zij bepaalden eerst het specifieke draaiingsvermogen van elk hunner 

 stoffen, dus van D, L en R in hunne afhankelijkheid van de 

 concentratie. Daarna werden de afdampingsresidus der verzadigde 

 (D -\- L) oplossingen bij verschillende temperaturen op hun draaiings- 

 vermogen onderzocht in oplossingen, waarvan de concentratie nauw- 

 keurig bekend was. De aldus gemeten draaiingshoeken u, werden 

 nu aldus gesplitst et = a d -\- iï;, waarin ct d en u l9 de draaiings- 

 hoeken voorstellen, die D en L elk op zich zelf in de oplossing 

 van het zoutmengsel zouden veroorzaken. 



De concentratie aan D werd nu p d gesteld, die aan L p t en die 

 aan (D -f- L) p; dan is p = p d ~\~ Pi- Voorts zij / de lengte der 

 polarimeterbuis en s het spec. gevv. der oplossing. 



Derhalve i) et = ^^ + -^^ ; 



x ) Yoor [et] moet men feitelijk [<z] D lezen (natriumlicht). Ter voorkoming van ver- 

 warring is deze D in de formules weggelaten. 



