OVER PARTIËELE RACEMIE. 23 



Voegt men hier weer in \_ci i:J ], [aj en [ct r ~\ in hunne afhankelijk- 

 heid van de concentratie der oplossing dan krijgt men opnieuw eene 

 vierkants vergelijking, ditmaal echter met twee onbekenden nl. p d 

 en p L , waarvan één enkele polarimeter-bepaling niet de oplossing 

 kan geven. Bij de berekening der polarimetrische analyse-methode 

 van Ladenburg en Doctor en de verbeterde reken wijze, die ik 

 daarop liet volgen, is als vereenvoudiging bovendien nog ondersteld, 

 dat in oplossingen, waarin D-, L- en i^-moleculen naast elkaar voor- 

 komen, deze op de grootte van eikaars optisch draaiingsvermogen 

 geen invloed zullen uitoefenen en dat op zulke oplossingen nog de 

 tevoren experimenteel bepaalde formules voor het specifieke draaiings- 

 vermogen van elk der zouten op zich zelf in hunne afhankelijkheid 

 van de concentratie der oplossing mogen worden toegepast. Of dit 

 juist is, moet nog bovendien worden nagegaan. Het zal echter 

 duidelijk zijn, dat de weg, dien Ladenburg en Doctor gevolgd 

 hebben, om de innerlijke samenstellingen hunner verzadigde (D -{-£)- 

 oplossingen te leeren kennen, naar alle waarschijnlijkheid niet de 

 juiste is geweest. Het was dus, vooral waar hunne uitkomsten in 

 sommige gevallen verrassend en a priori onwaarschijnlijk waren te 

 noemen, wenschelijk eene andere methode te bedenken, wier resul- 

 taten met die van Ladenburg en Doctor konden worden verge- 

 leken, en die minder aan bedenkingen onderhevig is. Welke die 

 methode geweest is, zal in het experimenteele gedeelte van dit 

 proefschrift nader worden uiteengezet. 



In dit hoofdstuk werd de overgangstempera tuur van dubbel- 

 verbindingen in ternaire stelsels eenigszins uitvoerig besproken, 

 omdat slechts met de kennis daarvan het gedrag van parti eel - 

 racemische lichamen behoorlijk kan worden bestudeerd. Ik kan er 

 thans toe overgaan, in het volgende hoofdstuk een litteratuur over- 

 zicht te geven van de partiëele racemie, waarbij naar volledigheid 

 gestreefd is, en daarin tegelijk wijzen op de theoretische fouten, 

 in de conclusies, uit vorige onderzoekingen getrokken. 



