THEOKETISCHE EN EXPEKIMENTEELE ONDERZOEKINGEN ENZ. 25 



te brengen, door de oplossing met /-appelzuur-cinchonine te enten. 

 Hoogst merkwaardig is het, dat daarbij niet /-appelzuur-cinchonine 

 uitkristalliseerde. Integendeel, ^-appelzuur-cinchonine zette zich uit 

 de oplossing af. 



Intusschen heeft Krannich x ) later opnieuw het gedrag van het 

 appelzuur ten opzichte van cinchonine bestudeerd en is daarbij tot 

 eene conclusie gekomen, die afwijkt van de gevolgtrekking, welke 

 uit Pictet's proeven is te maken. Hij bracht eene heete oplossing 

 van zuur-appelzuur-cinchonine op het waterbad tot kristallisatie door 

 deze oplossing met kristallen van ^-appelzuur-cinchonine te enten. 

 Terstond scheidde zich eene groote hoeveelheid in kristallen af. De 

 uitgekristalliseerde verbinding bleek bij ontleding met ammonia en 

 verwijdering van het neergeslagen cinchonine, een zout van het 

 rechtsclraaiende appelzuur te zijn geweest, want de aldus verkregen 

 oplossingen draaiden het polarisatievlak naar rechts. Hieruit meende 

 Krannich het besluit te mogen trekken, dat i-appelzuur-cinchonine 

 niet bestaat. 



Ik meen tegen deze conclusie te mogen aanvoeren, dat Krannich 

 op deze wijze mogelijk de oplossing door te enten heeft gedwongen, 

 de verbinding van het <^-zuur af te zetten, terwijl toch misschien 

 het partieel-racemische lichaam onder omstandigheden van evenwicht 

 het lichaam is, dat bij de temperatuur van het waterbad de naast 

 de oplossing stabiele phase is. 



Voor het mislukken der scheiding zonder enting, geeft hij echter 

 geene verklaring. Het is nu cle groote verdienste van Laüenburg 

 geweest, dat hij dit proces nader heeft bestudeerd, en de oorzaak 

 heeft kunnen aanwijzen waardoor splitsingen langs dezen weg vaak 

 een ongunstig resultaat kunnen opleveren. 



Toen hij het /3-pipecoline door middel van het bitartraat dezer 

 base trachtte te splitsen 2 ) in zijne beide actieve componenten, liet 

 hij dit zout op het waterbad uitkristalliseeren. Uit de afgescheiden 

 kristallen werd de base vrij gemaakt; zij bleek echter inactief te 

 zijn. Hij kwam nu op het denkbeeld, het bitartraat zich bij lagere 

 temperatuur te laten afscheiden en zegt hierover 3 ) : „Bei den ersten 

 Versuchen erwies sich die Base als optisch inaktiv, weil die Kris- 

 tallisation auf dem Wasserbade geschah, und diese Temperatur zu 

 hoch war, d. h. die Umwandlungstemperatur niedriger liegt, als 

 diejenige, bei welcher die Ausscheidung der Kristalle erfolgte." 



*) Inaug. Diss. Breslau, 1901. 



2 ) Ber. d. d. Chem. Ges. 27, 75 (1894). 



3 ) l.c. 



